فسانه

2010-06-11T23:35:00.003+04:30

فسانه برای بار دوم فیلتر شد!

دستمان که از دنیای شادی ها کوتاه شده، از اینجا هم می خواهند کوتاهش کنند... خیالی نیست.

فسانه را در آدرس جدید fasaaneh2.blogspot.com بخوانید.

ممنون از همراهی همه ی دوستان نازنینم.

2010-06-10T10:30:00.004+04:30

تحریم

در زمان حمله ی امریکا به عراق، درست زمانی که سعید الصحاف -آخرین وزیر اطلاع رسانی و فرهنگ رژیم بعثی- در مقابل دوربینهای تلویزیونی خبر از آرامش و امنیت بغداد می داد، در اقصی نقاط کشورش و حتی درست در پشت سرش مردم در حال پایکوبی و خوشامد گویی به سربازان امریکایی بودند. مردمی که سالها طعم تلخ "تحریم"، فقر، ناامنی، زورگویی، اعدام و در یک کلام دیکتاتوری را چشیده و کینه آنقدر در دلشان ریشه زده بود که حالا منتظر یک منجی برای رهایی بودند با آغوش باز از این منجی استقبال کردند هرچند که با تسلیحات مجهز به اورانیوم ضعیف شده آمده بود و با پوتین و تانک، و در این هنگامه ی سرسپردگی و سردرگمی زمانی که سرگرم جشن رهایی و مجسمه پایین کشیدن بودند چاه های نفتیشان یکی یکی به تسخیر غیر خودی ها در می آمد.

تحریم اگرچه کشورهای دارای منابع نفتی را کاملا فلج نمی کند اما فقر و چپاول و فساد را آنقدر در جامعه شایع می کند که بطور انتزاعی می توان مردمانی را تجسم کرد که گوشت تن یکدیگر را هم می خورند فقط برای بقا و این نکبت جهنمی بهترین زمینه برای فروپاشی داخلی و باز بودن آغوش ملت برای پذیرایی از یک متجاوز است که بنام آزادی و سرنگونی قشر ظالم ِ حاکم وارد خاک یک کشور می شود.

با نظر کسانی که نتیجه تحریم را فقط پایین آمدن سطح استاندارد زندگی مردم و در نهایت خو کردنشان به همان استانداردهای ضعیف می دانند موافق نیستم. فساد استاندارد نمی شناسد، فساد، فساد است. شاید در جوامع به قحطی خو گرفته ی افریقایی استاندارد زندگی مفهومی نداشته باشد، اما در ایرانی با اینهمه منبع طبیعی و اینهمه فرصت شغلی و اینهمه "ناکامی زحمت کشان"، قطعا سطح مطالبات مردم بالاتر خواهد بود و فشار و ناکامی اقتصادی و در نتیجه ی آن اشاعه ی تمامیت خواهی و چپاول و سرنگونی اخلاق، قطعا نتیجه ای جز تلاش مردمان برای رهایی از این تنگنا نخواهد داشت.

تحریم کشنده است، درست مثل توموری که سالها در یک جای بدن لانه می کند و رشد می کند و بعد به ناگاه در یک دوره ی زمانی بسیار کوتاه فرد را از پای در می آورد. بیاد داشته باشیم، گرچه اغلب دولت های جمهوریخواه امریکایی برپا کننده ی جنگ بوده اند اما دموکرات ها همیشه آنرا زمینه سازی کرده اند، حالا چه برای حمله ی مستقیم امریکا و چه برای برپایی جنگ بین اقوام و کشورهای مختلف.

.....................

پ.ن. عکس بالا یکی از چندین عکس مختلف جلسه ی صدور قطعنامه علیه ایران بود. این یکی ولی نمی دانم چرا حالم را بد کرد.

2010-06-09T17:02:00.007+04:30

سناریوی حکومت برای بازداشت رهبران جنبش: دادن مجوز برای راهپیمایی 22 خرداد و به خشونت کشیدن آن توسط نیروهای نفوذی

حکومت جمهوری اسلامی در نظر دارد با دادن مجوز رسمی و قانونی به یکی (یا بیشتر) از حزب های درخواست کننده مجوز برای راهپیمایی 22 خرداد و گرفتن تعهد نسبت به بدون خشونت بودن راهپیمایی 22 خرداد و همچنین تائید لیست شعارهای مجاز در راهپیمایی زمینه بازداشت رهبران جنبش سبز را فراهم کند.

دولت در نظر دارد مجوز این راهپیمایی را در واپسین ساعات اداری باقی مانده به 22 خرداد صادر کند تا از حجم اطلاع رسانی در خصوص قانونی بودن مراسم و لیست شعارهای مورد تائید و مکان و زمان رسمی راهپیمایی بکاهد.

در ادامه این سناریو در روز 22 خرداد هزاران نیروی لباس شخصی و بسیجی در ظاهر هواداران جنبش سبز به خیابانها خواهند آمد و با تحریک مردم و دادن شعارهای ساختارشکنانه و همچنین ایجاد درگیری فیزیکی و آسیب رساندن به اموال عمومی چهره این راهپیمایی را مخدوش خواهند کرد. لازم به ذکر است در روز 22 خرداد پلیس و نیروهای امنیتی کمترین حضور را در خیابانها خواهند داشت.

پس از پایان مراسم تلوزیون و رسانه های حکومتی اقدام به پخش تصاویری از آسیب ها و شعارهای مراسم روز 22 خرداد خواهند کرد و بدنبال آن در روزهای بعد از 22 خرداد چند هزار بسیجی و سپاهی در قالب گروه های مردمی مبارزه با سران فته در سراسر کشور به خیابان خواهند آمد.

به دنبال این جریانات قوه قضایه با استناد به مجوز راهپیمایی و لیست شعار ها و قانون اساسی دستور بازداشت سران شش حزب اصلاح طلب و همچنین سران جنبش سبز را صادر خواهد نمود.

از سوی دیگر از روز 23 خرداد حکومت با ایجاد حکومت نظامی غیر رسمی از هرگونه تجمع حامیان جنبش سبز جلوگیری خواهد کرد.

اطلاع رسانی در خصوص این سناریو می تواند در ناکام ماندن آن سودمند باشد.

رسانه شمایید...

................

پ.ن.1. در صورت فیل.تر شدن وبلاگ، آدرس آن به fasaaneh2.blogspot.com تغییر خواهد کرد.

پ.ن.2. این مطلب به ایمیلم ارسال شده بود، بد ندیدم که اینجا بگذارمش.

پ.ن.3. دیگر پست های امروز (+) و (+).

2010-06-09T16:34:00.002+04:30

امروز نوزدهم خردادماه، حدود ساعت یازده ظهر زیر پل گیشا و تمام خیابان گیشا مملو از سبز پوشان نیروی انتظامی بود. حیرت کرده بودم چرا که بطور متوسط به ازای هر یک متر یک نفر ایستاده بود. تقریبا به مانند یک دیوار و حائل محدوده ی کامل زیر پل و خیابان گیشا را در دو طرف مسیرهای عبوری پوشش داده بودند.

احتمالا اینها هم می خواهند بگویند که بیشمارند...

2010-06-09T09:45:00.001+04:30

خدا رحمت کند مادر بزرگ پدریم را، زن بزرگی بوده، در زمان کشف حجاب رضاخانی مدتها خودش را در خانه حبس کرده و بیرون نرفته که مبادا حجابش را بردارند یا به او توهین کنند. زنی که دهها خدمه و رعیت داشت و وقتی سوار اسب می شده برایش کِل می زدند.

خانواده ی مادریم اغلب فرهنگیند. یک دختر خاله دارم که آدم بسیار ساده و در عین حال شیکی ست، حدود پنجاه سالش است و در زمان پهلوی استخدام آموزش و پرورش بوده. حوالی سال پنجاه و نه که حجاب را اجباری می کنند، بی حجاب می رود پیش رییس آموزش و پرورش وقت و می گوید یا به همین شکل سر کلاس می رود یا اصلا نمی رود، که خانه نشینش می کنند.

چند سال پیش گشت ارشاد مرا گرفته بود. یک دوره ی پرتنش افسردگی را می گذراندم و هیچ آرایشی نداشتم، ابروهایم هم پر بود. عسلی را تازه آورده بودم و رفته بودم بازار گیشا برایش اسباب بازی و یک خانه ی پارچه ای بخرم. وقت بیرون رفتن حال و حوصله ی مانتو اتو کردن نداشتم و با این تصور که به من گیر نمی دهند مانتوی کوتاهی را که پیش از آن یکسال تمام پوشیده بودمش تنم کرده بودم. مردمی که دیده بودند چگونه مرا به داخل ون برده اند همانجا ایستاده بودند و با تعجب فحششان می دادند...

حالا اما تقریبا خانه نشین شده ام. جز در مواقع ضروری بیرون نمی روم؛ آنهم فقط با ماشین. تجربه نشان داده که گشت های ارشاد و... ساده ترها را بیشتر می گیرند. دوست ندارم یک مشت آدم متعفن بدچشم ارشادم! کنند. در این مملکت سادگی همیشه هزینه داشته، "خود" بودن همیشه هزینه داشته، منش داشتن همیشه هزینه داشته است.

به قول تماشا: و آدمی هرگز شایسته ی ماندن در بندِ اینهمه دیوار نبوده است...

......................

پ.ن. راستی تماشا هم سبز شده این روزها.

2010-06-07T09:52:00.006+04:30

.
.

هنوز باد می آید ، باران می آید

هنوز هم می دانم هیچ نامه ای به مقصد نمی رسد

حالا کم نیستند ، اهل هوای علاقه و احتمال

که فرق میان فاصله را تا گفتگوی گریه می فهمند

فقط وقت شان اندک و حرف شان بسیار و

آسمان هم بارانی ست...!
.

همان شاعر

2010-06-05T10:45:00.002+04:30

شاید اگر سید حسن خمینی، "سید حسین" بود همانطور که آقایان می خواستند حادثه ی عاشورا دوباره تکرار می شد.

در مورد انگیزه های امام حسین نوه ی پیامبر اسلام برای نبرد و جهاد و در نهایت پیش آمدن کشتار روز عاشورا مطالب زیادی گفته شده اما اگر بخواهیم واقعیت ماجرا را به زبانی ساده بیان کنیم این می شود: پدر بزرگ امام حسین، پیامبر خدا شد، دین نوینی آورد و سعی کرد اعراب کثیف دوره ی جاهلیت را تا حدی به سوی تمدن پیش ببرد و به قول امروزی ها "آدمشان کرد". سالها بعد کسانی، دختر و دامادش را که لحظه به لحظه و نفس به نفس با او پیش رفته بودند و با او یکی شده بودند و بهترینها بودند برای درک و انتقال آموزه های او، به جفا خانه نشین کردند، فرزندشان (امام حسن) را کشتند، فرقه ها آوردند و تحریف ها در آموزه های پیشوا بوجود آوردند و نهایتا آنچه خانواده ی پیامبر و خودش عمری را در راه تبیینش گذاشته بودند، شد ابزار ظلم و جور و سودجویی قشر حاکم. حالا از جاهلیت گذشته های نورسته ی تازه به دوران رسیده نشسته بودند و خط و نشان می کشیدند برای بازماندگان و پیروان کسی که "آدمشان کرده بود".

خم.ینی که می میرد هنوز کفنش خشک نشده بحث بر سر جانشینی اوست و پسرش پس از یک سخنرانی انتقادی و انفلابی کن فیکون می شود و حالا نوه ی تبری جسته از سیاستش را از مرقدش با شعار مرگ بر منافق عملا بیرون می کنند و بیتش به قهر از آنجا می روند. تاریخ آموزنده است اما اگر وقایع تلخش عینا تکرار شوند، نشانگر حماقت مردمی ست که به آن تن داده اند و جلوی تکرار اشتباهات را نگرفته اند.

2010-06-02T09:34:00.004+04:30

من یک حرف بزرگ

یک حرف اساسی دارم،

در این سرزمین

من نمی اندیشم

پس هستم!

همان شاعر

2010-05-30T11:48:00.000+04:30

مارمولک

جایی در مورد اینکه ا.ن. چه مارمولکی ست صحبت شده بود که مرا هم به فکر برد که او "چجوری مارمولک است" و یا اصلا مارمولک است یا نه، و اینکه چطور می شود که کسی مارمولک از آب در می آید که به این نتیجه رسیدم که کمی زیادی هم مارمولک است.

به نظر من مارمولک یعنی موجود کثیف و چندش آوری که بسیار تیزپاست و هفت جان دارد. با زحمت که گیرش بیندازی و با دمپایی توی سرش بزنی و بتوانی دمش را کوتاه کنی (که البته خودش دمش را در مواقع خطر می اندازد تا از دست شکارچی فرار کند)، در می رود و یک هفته بعد یک دم تازه در می آورد.
ضمنا ظاهرا بی آزار و بی خطر است اما همان یک تکه دمش حاوی سیانور است و اگر توی غذا بیفتد خانواده ای را ناکار می کند.

بله...

2010-05-29T10:16:00.001+04:30

.
.

از پشه های " نر" متنفرم!

.
.

2010-05-26T09:00:00.006+04:30

آنها به تماشا آمدند

ظاهرا وبلاگ تماشا تا حدی مخاطبان خودش را پیدا کرده است؛ هم آنهایی که فسانه را می شناسند و روحیاتش را و هم کسان ناشناسی که نمی شناسمشان و شده اند پای ثابت تماشا. در این میان محبت گاه به گاه تماشاچیان اما، زندگی را بسیار بسیار دلپذیرتر می کند، دوستانی برایم ایمیل های پر از عکس می فرستند که از برخی استفاده شده و برخی دیگر هنوز مانده اند برای یک موقعیت قشنگ و یک شعر قشنگ تر. دوستانی هم که گهگاه اصلا نمی شناسمشان چند خطی می نویسند و برایم می فرستند که عکس ها و شعرها را دوست دارند و به دلشان نشسته. اینهمه محبت زلال هم به دل من زیاد نشسته است...

من اما دوست دارم تصاویر تماشا دور از دسترس نباشند، دوست دارم به هر خانه ای که می روم بجای بوفه ای پر از کریستال های ارزان قیمت و گاه گران قیمت چک، ویترینی تماشایی ببینم. دوست دارم شاخه گلی توی گلدان اگر گذاشته اند، نگاهم را روی خودش ثابت کند، دوست دارم چشمم توی خانه ها بچرخد و میوه ی دلپذیر شوق بچیند، دوست دارم بجای پرده های پرچین ِ مکرر تکرار شده، تکه پارچه ای متفاوت اما اصیل جلوی پنجره باشد که در مرموزی ِ منحصر بفرد خود با نور هماغوشی کند، دلم می خواهد خانه هایمان پر باشد از ترنم ترانه ی طرح، دلم می خواهد لباس هایمان بجای اینهمه نخوت نازیبا، تن پوش ِ ماهیت و تفکرمان شود، دلم می خواهد که به آب و آیینه احترام بگذاریم و همه چیزمان بازتاب دهنده ی هستیمان شود.

خانه را باید زندگی کرد، لباس را باید زندگی کرد، زیور را باید زندگی کرد، خواب را باید زندگی کرد، زندگی را باید زندگی کرد و احساس را...

سه نقطه (...) نویسنده ی وبلاگ focus point مطلب جالبی برایم نوشته بود که بخشی از آن را اینجا می گذارم:

"...اما یک چیز رو باید حتما بگم . در مورد آن چیزی ست که زندگی را دلپذیر میکند : تماشا

نمیدانید چقدر این وبلاگ را دوست دارم . وبلاگی که میتوان در آن نفس کشید . وقتی به خاطر رشته م ، شروع کردم به فکر کردن در مورد طراحی برای آسایش انسان ، و وقتی بیشتر در مورد انسان و طراحی فکر کردم ، شگفت زده شدم وقتی دیدم که انسان حتی برای کوچک ترین چیز ها و کم ارزش ترین چیز هایش هم طرح میرزد . و این امری ست که در طول تاریخ جریان داشته است . حتی آن موقع که تازه ابزار ساز شده بود ، حتی آن موقع که از صدای رعد فرار میکرد ، برای آراستن خود فکر می کرد و ساده ترین آویز ها را با تجریدی ترین فرم های ممکن میساخت و خود را می آراست ، و خوش حال بود .

امروز ما حالمان خوش نیست . حتی در همین نا خوش احوالی ، وقتی شبکه فشن رو نگاه میکردم و میدیدم که چه گونه در مورد چگونگی ِ پوشش اندیشه شده ، طراحی شده ، و به وجود آمده است ، حس خیلی خوبی در من ایجاد میشد . تماشا هم چنین است . چیزهای کوچک شعف انگیز."

زندگیتان دلپذیر و شعف انگیز.

..........................

پ.ن. تماشا هر روز ساعت 09:09 و 15:15 به روز می شود.

2010-05-22T10:29:00.004+04:30

امیر،

پروانه، رحمان،

ولی الله، مراد، موسی،

غلام، کرامت ، خسرو، مرضیه،

سعید، سلیمان، آذر، معصومه، کمال،

زهره، کیومرث، عبدالله، کیوان، آمنه، علی،

کوروش، حمید، محمد، پوریا، سحر، ستاره، سلطان،

پرویز، لطف الله، یوسف، باران، قاسم، علیرضا، مریم، باز مریم!

و یک

و دو

و سه...

ورق بزن!

بی اسم، بی گور، بی نشان.

ورق بزن، ورق بزن الفباءِ ناتمام دریا را،

وقت حضور و غیابِ ساعت هفتم از هزاره ی ظلمت است.

و الف از ب به پ می رسد

و ت از ث به جیم می رسد

و چ از ح به خ می رسد

و دال از ذال به ر می رسد

و...

سخت است این شیبِ نزدیک به شب،

دستم را بگیر، راه خاوران خیلی دور است.

.....................

این قصه، قصه ی کتابِ اسامی ِ بعضی به یاد ماندگانِ شاعری ست که پرشور و عاشقانه، در رطوبت هوای گریه می نوشت و حالا سرد و خسته شده اما، هنوز هم سربراه نیست. داستان واقعی ِ زندگیش را معدود افرادی می دانند و اگر خوب راز گریه هایش را فهمیده باشند، آنوقت است که معانی برخی واژه های ممنوعه اش را خواهند دانست.

می خواهم سیگاری روشن کنم

اما کسانی انگار

واگن های پر از واژه های ممنوعه را

قفل کرده اند

همین جا بگویم:

طی تمام این سال ها،

من هزار بار به ملاقات ممنوعه ترین واژه ها رفته ام

من به سوزن بانان گفته بودم

از پچ پچ ِ پنهان ِ کلمات من نترسید

اما کسی باورش نشد.

هرچقدر هم که دربندِ خواب گریه ها باشی و هر چقدر هم که آلوده ی آب و آلوده ی عشق باشی، هرچقدر هم که دربندِ جنوب، به آن پرنده ی خیسِ خسته ی از راه رفته ی بی بازگشت بیندیشی، شاعر آزاده که باشی، محال است با ممنوعه ترین کلمات از آزادی آدمی ننویسی.

آزادشان کنید!

پرستویی که امروز قفس نشین ِ شماست

فردا عقاب قفل شکنی خواهد شد

که به قله ی مه گرفته ی قاف هم قناعت نخواهد کرد.

آزادشان کنید!

پروانه ای که از آخرین آواز آتش گذشته است

دیگر از گر گرفتن ِ بر باد رفته ی خود

نخواهد ترسید.

تنها در تلاوتِ مخفی ما تکثیر خواهد شد؛

مثل ستاره در آسمان

ترانه در کوه وُ

کلمه در کتاب.

................

شاعر حتی اگر گریزان ِ از کنایه و ایهام، فقط با حرفی ساده، دو کلمه، دو حرف، دو گونه راز، گفتگوی عشق را زمزمه کند، گاهی هم با زبان خویش پرده از رازهای پشت پرده های پوسیده برمی دارد:

اول راه

هیچ کدام از اهالی این کاروان نمی دانستند

که این بی راهه ی پرغبار

کجایشان خواهد برد.

بعدها

یکی یکی دیدند

قرائت مه آلود ماه

مشکل تر از اشاره به فانوس است.

هرچه بود

هوای همین مضمون آشنا

به غربت مان کشید.

اول راه

هیچ حرفی از تحمل پرده داران

پیش نیامده بود،

بعدها دیدیم

پیری که پیشاپیش ما می رفت

عصایش را شکسته اند

فانوس راهش را شکسته اند

نماز بی قضای سربسته اش را شکسته اند.

و ما هیچ از او نپرسیده بودیم

کجا می رویم، چه می کنیم، چرا اینجاییم.

حالا که یکی یکی

پرده های پوسیده کنار می روند،

خیلی ها از کلمات کشته ی ما پرهیز می کنند.

با شما کاری ندارم،

از خودم می پرسم:

آیا مردمان بی پرسش ما

مستوجب این همه مویه های بی سرانجامند؟

..........................

تمام مراثی سرزمین ما، دست های بریده ی نی نوا، لب های تشنه ی سرچشمه ی قمر، چشم های خسته ی اسفندیار، پشت همین دیوارها آواز مه آلود خواب های شاعر می شوند و اینگونه می خوانندش:

از این راه بیا، از این سو بیا

از این جانب جهان بیا

حواشی راه را نگاه کن!

سایه به سایه ی نیزه ها و خدنگ ها

رد خون سیاوش را بگیر و بیا،

به دریا که رسیدی

راهی هست آنجا

سنگ به سنگ خاوران،

همه ی چراغ ها چشم به راه تواند،

گل های سرخ

ستارگان ِ بی سر...!

...................

هرچند شاعر بارها و بارها لگام زده باشد به وحشی کلمات آسیمه سر، و گفته باشد که: "بیش از این حرف نخواهم زد/ سر نخ به خواب هیولا نخواهم داد"، اما همین نمونه ها و البته صدها مورد مشابه، آدم را به تعجب وامیدارد که چگونه تیغ تیز سانسور، گول سادگی دیوانه وارش را خورده است و اینهمه کلمه ی ممنوع دردآلود، مجوز انتشار گرفته اند. خدا تورا حفظ کند شاعر، همانطور که با آن لهجه ی ساده ی جنوبی ات گفته بودی، ما به تو نیاز مطلق داریم.

یادتان باشد

هر ملتی

گاهی

به شاعر ساده ای مثل من

نیاز مطلق دارد.

2010-05-19T13:58:00.007+04:30

یتیم خانه - ده

امروز روز آخر مدرسه ی پسرک بود و به همین مناسبت اردو داشتند. رفتیم اردو، کلی خوراکی خوردیم، بازی کردیم، لی لی، فوتبال و پینگ پنگ. برایش راکت و توپ خریده ام، طرز راکت گرفتنش را دوست دارم و امیدوارم که پینگ پنگ باز خوبی بشود. پسرم به طرز بی سابقه ای خوش اخلاق، نازنین و دوست داشتنی شده بود، شاید قرار بوده این روز آخری دلم حسابی بسوزد. هرچند آرزو کرده بودم که مدرسه زودتر تمام شود ولی امروز زیادی دلم گرفت، روی نیمکت مشترکمان دست کشیدم و برای تمام بچه های کلاس دعا کردم که انسان های پاک سرشتی شوند و باز هم گریه کردم، معلم ها هم گریه کردند...

تا همین چند سال پیش، بهار که می رسید دیوانه می شدم، دلم ساز مخالفِ بی قراری میزد و هی با خود می گفتم: دل گمراه من چه خواهد کرد، با بهاری که می رسد از راه؟... حالا دوباره دلم بنای ناسازگاری گذاشته و "کسی" نیست که دوباره بنویسد "دیوانگی ِ بهاری ِ تو!".. حالا دوباره زیاد گریه می کنم و "کسی" نیست که دوباره بگوید "به اشک هایت بی احترامی نکن". حالا دلتنگی ِ من و پسرک یکی شده، حالا بی قراری ِ من و پسرک یکی شده و امروز، احساس می کردم که با پاره ای از سرنوشتم، که با پاره ای از سرگذشتم وداع می کنم. برای دل ِ من و آینده ی پسرکم دعا کنید.

بازارچه خیریه ای در مرکز قدوسی، خانه ی پسرکم برپاست. بازارچه ی غذا و خوراکی است و اطلاعاتی هم راجع به شرایطِ حامی بودن میدهند. شاید فردا (پنج شنبه) نهار و یا جمعه عصر بروم. دوست داشتید تشریف بیاورید.

2010-05-17T16:37:00.007+04:30

...رو به مادر کرد: «عالیه خانم، آمده ایم بی چک و چانه دخترتان را ببریم.»

مادر سرش را اصلا بلند نکرد، آهسته گفت: «صاحب اختیارید، اما من توی این دنیا همین یک دختر را دارم.» مکثی کرد و ادامه داد: «و خوب، هنوز بچه است.»

«واه! من به سن و سال او سه تا شکم زاییده بودم، چه حرفی؟»

چه حرفی؟ هیچ آدمی آدم دیگر نیست. عمرباخته ها، عاشق عمر دیگران می شوند، همان جور که خودشان قربانی شده اند، دیگران را هم نابود می کنند، با حرف های قشنگ، وعده های فریبنده، سلیقه های یکنواخت، زبان بازی، زبان بازی و همه اش دروغ...

سال بلوا – عباس معروفی

2010-05-15T23:35:00.001+04:30

این آدم ها را دوست ندارم،

هیچوقت دوستشان نداشته ام...

2010-05-13T09:28:00.005+04:30

.
.

آدامس را از دهانم درآوردم و با دقت انداختم توی یکی از همین سطل آشغال های بزرگ قالیباف. آدامس اگر کف خیابان بیفتد بدجوری مایه ی عذاب است، سطل آشغال را ولی خالی می کنند، می برند. این یکی ولی خالی ِ خالی بود، آدامس حتما بجای گم شدن میان زباله ها می چسبید به خودِ سطل. با خودم فکر کردم که اگر ده نفر دیگر هم آدامسشان را این تو انداخته باشند درون سطل هم مصیبتی می شود، حالا چطور باید اجرام و اجسام چسبیده به دیواره ی آن را تمیز کنند؟

دوباره ولی گفتم: اشکال ندارد، بزودی آتش می گیرد و خود بخود تمیز می شود.

.
.

2010-05-11T10:40:00.008+04:30

اول.

خیابان شلوغ بود. جلوی من سر چهارراه یک تاکسی ترمز کرد، من هم ایستادم. بعد از مدتی زن درشت اندام با نیمرخ اخمالو و دماغی که معلوم بود عمل شده اما پایینش به شدت گوشتالو بود و توی ذوق می زد پیاده شد. انگار زیر لب بد و بیراه می گفت، کلی معطل کرد، حواسش به ماشینها نبود و بدون اینکه سمت چپش را نگاه کند شروع کرد سلانه سلانه عرض خیابان را طی کردن، اما اریب. انگار که داشت توی لاله زار قدم می زد! مدام هم سعی داشت کیفش را روی شانه اش ثابت کند. حوصله ام سر رفت، رفتم جلوتر به خیال اینکه بفهمد و زودتر رد شود، نفهمید. حرصم را درآورده بود، یک بوق بلند پشت پایش زدم و با محاسبه ی بلندی صدای بوق و خیابان شلوغ و عکس العمل زن سرعتم را تنظیم کردم و گذشتم که هیچ عکس العملی نشان نداد و آیینه ی ماشین محکم به آرنجش خورد.

دوم.

ترق. رد شده بودم و حالا وسط چهار راه از آیینه ی بغل، همانی که زده بود به آرنجش نگاهش کردم. باید می پیچیدم سمت راست، دودل بودم که بایستم و دلجویی کنم یا بروم و از این کلافگی که برایم ساخته بود خلاص شوم؛ تازه، جای ایستادن هم نبود. نگاهش کردم و دیدم که مدام آرنجش را می مالد و با آن چهره ی نزار باز زیر لب بد و بیراه می گوید. دستش را ول کرد و دوباره اما شروع به مالیدن کرد. کاری به کار من نداشت. ندایی در درونم می گفت حقش است، اینهمه آدم را معطل خودش کرده، اینهمه ترافیک درست کرده... و پیچیدم سمت راست و دکمه ی ریموت در را زدم و خلاص.

سوم.

پارسال یکبار با آیینه زده بودم به دست پارکبان ِ میلادنور که بعد از کلی دلجویی مبلغی هم به عنوان عیدی داده بودم و هر دو راضی شده بودیم و او هی می خندید. یکبار هم کسی به خودم زده بود می دانستم که چه دردی دارد. زن اما، انگار توی این عالم نبود.

دیروز بعد از ظهر ظرف می شستم و به زن فکر می کردم. چقدر بدبختی روی سرش هوار شده بود که اینچنین با چهره ی درهم توی خیابان می چرخید؟ پسرش معتاد بود؟ شوهرش زده بود و دماغش را بعد از عمل دوباره نافرم کرده بود؟ دخترش، نه... دختر نداشت انگار. صاحبخانه جوابش کرده بود؟ سرطان سینه داشت و از سونوگرافی برمی گشت؟ آمپول زن یک مطب پزشکی بود و دکتر سر و گوشش می جنبید؟ دندانش توی دهانش شکسته بود و رفته بود دندانپزشکی و هرچه داشت خرج کرده بود و بعد سر کرایه با راننده ی تاکسی درگیر شده بود؟ کارمند خانه ی سالمندان بود و شب تا صبح شیفت داشت و پوشک کسی را که آمده بود عوض کند طرف سر تا پایش را قهوه ای کرده بود؟ هی با موبایل حرف می زده و غذا پریده توی گلوی سالمندی و خفه شده و مرده و از آنجا اخراجش کرده بودند؟ مادرش الان توی بیمارستان داشت جان می کند؟

شاید، شاید هم یکی از آن زنان میانسالی بود که بعد از ساعت ده شب، یکی یکی، دوتا دوتا می آیند سر اتوبان جلال، بین پل گیشا و آزمایش، می ایستند کنار خیابان تا مشتری مناسبی بیاید و ببردشان. اگر هم یک سمت اتوبان پاخورش کم باشد می روند آن طرف و من یک شب چقدر دلم سوخته بود برای یکیشان که وقت جا عوض کردن پایش پیچ خورده بود و نزدیک بود بخورد زمین؛ برای یکیشان که دیده بود همه را سوار کرده اند و او مانده است و حالا هی جا عوض می کرد...

شاید مشتری دیشبی سرش کلاه گذاشته بود و حالا دست از پا درازتر آمده بود و سر کرایه با راننده دعوا کرده بود و راننده فحش رکیکی به او داده بود و او هم زیر لب می گفت این که گفتی مادرت است و من اینهمه مدت توی ماشین خودم پشت سرشان ایستاده بودم و می خواستم که رد شوم.

هرچه بود، درد داشت و من که نه، تقدیرش این درد را بیشتر کرده بود و لابد حالا با خودش می گفت وقتی بدبختی، بدبختی هم از آسمان برایت می بارد و بیشتر احساس بدبختی می کرد.

2010-05-09T12:50:00.011+04:30

دماغ

به نظر من دماغ هم مثل پیشانی، نمایانگر طالع بلند و موفقیت دنیوی ست. هرچه دماغ بزرگتر باشد، درهای ثروت و مکنت بیشتر بروی فردِ صاحب دماغ باز می شود و هرچه نافرم تر باشد، فرد باسیاست تر است و می تواند پله های ترقی را سریعتر از دیگران طی کند. افرادِ با دماغهای بزرگتر زبل تر و باهوش تر از دیگرانند و شاید به همین دلیل باشد که اغلب مانکن ها، آدم های احمقی هستند. علاوه بر اینها، دماغ هم مثل دستخط و لحن گفتار می تواند نمایانگر شخصیت آدم باشد. اصولا آدمهای با دماغ های بزرگتر، شخصیتی تثبیت شده تر و مؤثرتر دارند و می توانند خیلی راحت محبوبِ محبوب، ویا منفور ِ منفور شوند، که البته هر دوی اینها اصلا کار ساده ای نیست و قطعا نیازمند داشتن یک کاراکتر قوی می باشد.

حال ای کسانی که دماغ بزرگ دارید و از قِبَل ِ داشتن این دماغ، به مال و مکنت و موقعیتی رسیده اید، قدر این نعمت بزرگ خداداده را بدانید، شکر گزار باشید و پول بی زبانتان را خرج کوچک کردنش نکنید که همانا شکر نعمت نعمتت افزون کند، کفر نعمت از کفت بیرون کند.

به دماغ های افراد موفق در عکس های زیر دقت کنید:

حالا این عکس ها و دماغ ها را ببینید:

از زوایای مختلف:

اینها کمی خطری بودند:

و اما این آخری را از دست ندهید، نمی دانم چرا بیاد عکس کابینه ی بالا می اندازدم:

فکر کن... ما با همین دماغ دنیا را گرفته ایم.

...............................................

پ.ن. جداّ که پست پر زحمتی بود، پس لطفا قدر دماغتان را بدانید!

2010-05-08T16:57:00.007+04:30

دیروز بعدازظهر با سارای سیاه مشق بودم. برای مدت کوتاهی ایران آمده و خوشبختانه فرصت شد و از نزدیک یکدیگر را دیدیم. همیشه تصورم از او یک دختر پاک و زلال بود و جالب اینکه برداشتم از نوشته هایش کاملا با خودِ حقیقی اش همخوانی داشت.

احساس می کردم که از سالها پیش می شناختمش و جالب بود که از نظر ظاهری بسیار شبیه هم بودیم! خیلی زیاد بهم شباهت داشتیم تا حدی که خیال می کنم اگر غریبه ای ما را می دید حتما تصور می کرد که خواهریم.

این دنیای مجازی هم برای خودش حکایتی ست... بر خلاف تصور برخی که معتقدند آدمها در فضاهای غیرحقیقی خودِ واقعیشان را مخفی می کنند، برداشت من این است که نه تنها ماهیت درونی نویسنده های وبلاگ ها وارونه نمی شود، بلکه اشخاص را با در نظر داشتن سیر نوشته هاشان خیلی بهتر و بهتر می توان شناخت. سارا همانگونه که انتظار داشتم معصوم و مهربان و دوست داشتنی بود، صادق و زلال و پاک بود... چندین و چند بار روبوسی کردیم و باز، خداحافظی خیلی مشکل به نظر می رسید و این یعنی آشنایی ریشه دار، هرچند که اولین دیدار حضوری باشد.

حالا این فضای مجازی و دوستان نادیده ام را بیشتر و بیشتر دوست میدارم.

2010-05-06T09:00:00.002+04:30

اینروزها برای انجام هر کاری تنبلیم می شود. هزار و یک حرف دارم که می خواهم بنویسمشان، اما حوصله ی تایپ کردن ندارم. میروم جایی مطلبی می خوانم که بسیار به دلم می نشیند و دوست دارم هزار و یک نظر بگذارم برایش که هِی تنبلیم می شود و هِی حس تایپ کردن نیست و هِی میروم و می آیم تا بالاخره شاید بتوانم چیزی بنویسم. جواب دادن به ایمیل هم کار شاقی شده این روزها...

این تنبلی منحصر به فضای مجازی نمی شود و مثلا هزار و یک دوست دارم که در خیالم به یادشان هستم و هرشب با خودم می گویم که فردا می نشینم و یکی یکی به همه شان زنگ می زنم اما دریغ از یک اس ام اس حتی! وقتی از بیرون می آیم، مانتویم را بجای کمد، توی هال از پشت یک صندلی آویزان می کنم، سر یخچال با شیشه آب می خورم، دستشویی نمی روم تا به حد انفجار برسم و حتی موقع رانندگی، حال و حوصله ی گاز دادن ندارم.

...دارم پیر می شوم.

2010-05-01T15:01:00.005+04:30

قارئة الفنجان

وقتی هوا هوای اردیبهشت باشد و بوی یاس رازقی همه جا را پر کرده باشد و نم نم باران غافلگیرت کند زمانی که از معابر آشنای با هم بودن می گذری، چشمهایت را که می بندی و روی به سوی آسمان می کشی و کف دستهایت را که به سمت بارش بی دریغ قطره های آسمانی می چرخانی، حیف است اگر یادی از اشعار نزار قبانی نکرده باشی و دوباره در هوای عاشقی نفس نکشی.

قارئة الفنجان

جلست

جلست و الخوف بعينيها

تتأمل فنجاني المقلوب

قالت يا ولدي لا تحزن

فالحب عليك هو المكتوب یا ولدی

الحب عليك هو المكتوب.. يا ولدي

یا ولدی قد مات شهیداَ

من مات فداءاَ للمحبوب

یا ولدی، یا ولدی

بصرت، بصرت ونجمت كثيرآ

لكني... لم أقرا أبدا، فنجانا يشبه فنجانك

بصرت، بصرت ونجمت كثيرا

لكني لم أعرف ابدا، أحزانا تشبه أحزانك

مقدورك ان تمضي أبدا فى بحر الحب بغير قلوع

و تكون حياتك طول العمر، طول العمر كتاب دموع

مقدورك ان تبقى مسجونا بين الماء وبين النار

فبرغم جميع حرائقه

و برغم جميع سوابقه

و برغم الحزن الساكن فينا ليل نهار

و برغم الريح وبرغم الجو الماطر والاعصار

الحب سيبقى يا ولدى

أحلى الاقدار.. أحلى الاقدار

نشست.* زن نشست و ترس در دیدگانش بود.* به فنجان واژگونم به دقت نگریست.* گفت: پسرم اندوهگین مباش.* پسرم عشق سرنوشت تست.* پسرم عشق سرنوشت تست.* پسرم به یقین شهید می میرد* آنکه در راه محبوب جان بسپارد.* پسرم، پسرم* بسیار نگریسته ام و ستارگان بسیار را مرور کرده ام* اما فنجانی شبیه به فنجان تو نخوانده ام.* بسیار نگریسته ام و ستارگان بسیار را مرور کرده ام* اما غمی چون غم تو نشناخته ام.* سرنوشتت، بی بادبان در دریای عشق راندن است* و سراسر زندگی ات کتابی ست از اشک* و تو گرفتار میان آب و آتش.* با وجود تمامی سوزش ها* و با وجود تمامی پی آمدها* و با وجود اندوهی که ماندگار است در شب و روز* وبا وجود باد، گردباد و هوای بارانی، به زندگی سوگند* پسرم، پسرم عشق بر جای می ماند.* عشق زیباترین سرگذشت هاست.

...................................................

پ.ن.1. اینروزها ظاهرا نوشتن شعر و یا قطعات به زبان انگلیسی توی وبلاگ کلاس دارد، اگر متن آوازی به زبان فرانسه هم باشد که دیگر آخر کلاس است، حالا من عربی نوشتم!!!

پ.ن.2. عبد الحلیم حافظ، متن کامل این شعر را به زیبایی در آلبوم فالگیرش خوانده است.

2010-04-29T10:34:00.003+04:30

به به... هیچوقت از ندیدن بسم ا... الرحمن الرحیم اینقدر خوشحال نشده بودم.

پ.ن. بلاگر رفع فیل.تر شد!

2010-04-27T13:37:00.003+04:30

یتیم خانه – نه

دیروز توی مدرسه برای پسرک تولد گرفته بودم. دیروز زیادِ زیاد خوشحال بود. خواستم یکی دو تا عکس از تولد و از دوتاییمان اینجا بگذارم که دیدم adsl قطع شده و ظاهرا قطع همگانی هم بوده، خب می هم خیال کردم که لابد نباید اینکار را بکنم.

هفته ی قبل یکبار شلواری پایش کرده بودند که تا ولش می کرد تا روی زانویش پایین می آمد، بچه عصبی بود و مرا هم دیوانه کرده بود. ظهر که از مدرسه برش می گرداندم رفتم دفتر مرکز قدوسی برای اعتراض که جان من، اینجا درست که یتیم خانه است، اما گداخانه که نیست، اینهمه مردم برای عید لباس دادند به این کودکان بینوا، خب درست تنشان کنید، خلاصه بحث بالا گرفت و رسید به تنبیه بدنی که مددکار ادعا کرد مربی ها گاهی حق دارند کتک کوچکی هم بزنند که من از کوره در رفتم و گفتم وقتی اینچنین چراغ سبز نشان بدهید فاجعه ی یتیم خانه ی زنجان پیش می آید و داغ کردن بچه ها... گفتم اگر شما مسلمانید خوب می دانید که اعضا و جوارح این بچه ها روز قیامت بر علیه تان شهادت می دهند، گفتم مربی ها باید از نظر شرعی دیه بدهند، گفتم اگر پیامبرتان محمد است که گفته شترتان را هم کتک نزنید... گفتم و زن چادری هنوز روی حرف خودش بود.

از دفتر که بیرون می آمدم پسرک منتظرم ایستاده بود و وقتی دیدمش و اندام کوچک و نحیفش را که بغل کردم دیگر نتوانستم جلوی اشکهایم را بگیرم و هی گریه کردم و گریه کردم که یکی از مسئولین رسید و تهدیدش کردم که شکایتشان را می کنم. بعد از آن لباس های پسرک مرتب شده بود و روز تولدش هم بسیار تمیز و خوشگل بود. بعضی کادوهای تولدش لباس بود، پشت شلوارها و پیراهن هایش از داخل اسمش را با ماژیک نوشتم و به مسئولین مرکز قدوسی هم خاطرنشان کردم که مبادا باز لباس هایش را با دیگران قاطی کنند.

وقتی رفته بودم برایش شلوار بگیرم تماما با این حس ِ بی اعتمادی بود که معلوم نیست این شلوار را حتی یکبار هم پای خودش بکنند یا نه، و بعد به یادِ بی کسی کودکم افتاده بودم و مسیر مغازه تا ماشین را گریه کرده بودم. یادش بخیر، مامان همیشه از اینهمه گریه کردن من شاکی بود...

تمام اولیای هم کلاسیهای پسرک مرا می شناسند و دیده اند که روزهای زوج میروم مدرسه و با پسرک سر کلاس می نشینم و از وضعیتش خبر دارند و گهگاه بیرون کلاس از شرایط حامی بودن و غیره از من می پرسند. تصور می کردم که برای این تولدِ خاص بخواهند بیشتر خرج کنند و البته معلم هم خواسته بود که در صورت امکان هدایایی بیاورند که متناسب با وضعیت کودک باشد. فقط نصفِ کلاس کادو دادند و پولدارترینشان یک جعبه مداد رنگی شش تایی داده بود و یک جامدادی زیپی پلاستیکی. نصفِ بقیه هم کتاب قصه، حالا گیرم که کسی نباشد که برای کودک بینوای من شبها قصه بخواند... دندانهای اسب پیشکشی را نباید شمرد، ولی اینهمه ادعا برای چه؟

پست مرتبط: یتیم خانه – هشت

2010-04-24T14:14:00.007+04:30

حکومت سگی

وانمود می کنند که انگار نه خانی رفته و نه خانی آمده، انگار در این یک ساله نه خونی ریخته شده و نه اشکی. نه بند و زنجیری بوده و نه آه و فغانی؛ نه ظلمی روا شده و نه حقی ناحق. حالا بیایید خیال کنیم همه چیزمان درست و روبراه است و فقط مانده که توبه کنیم از بی ایمانیمان که بارزترین شکل نمودش هم بودن بشقابکی روی پشت بام است و یک وجب بالا و پایین شدن لباس زنان و البته و صد البته توله سگی کنار دستشان.

خدا را شکر که در این مملکت گل و بلبل آقا امام زمان، همه چیزمان روبراه است و فقط مانده که نگران زنانی باشیم که در خیابان با سگشان قدم می زنند. خدا را شکر که هنوز هم سربازان گمنامی هستند که نگران ایمان مردمند و تمام پایه های اعتقادی جامعه را استوار کرده اند و فقط مانده این گشت و گذار خانمها با سگهاشان -مسئله: اگر این سگ کنار دست آقایی باشد اشکال شرعی دارد یا نه؟ ظاهرا که نه-.

فقط یک سؤال: چرا کسانی که اینهمه نگران نوامیس(!) این مرز و بومند، همانقدر نگران وضعیت سگی معاش مردم نیستند؟ چرا زنانی را که برای یک لقمه نان جلوی هر پدرسگی دم تکان می دهند نمی بینند؟ چرا افرادی را "آموزش" می دهند که بیایند مثل سگ، پاچه ی مردم بی نوا را بگیرند و مثل دراکولا خرخره ی ملت بی گناه را بجوند؟ چرا فکری نمی کنند به حال زنانی که با هزار و یک اجبار، سالهای سال، بار ِ بستر حیوانیشان را بدوش می کشند؟

کاش اول یک واکسن هاری می زدند به خودشان و رئیس جمهورشان که مثل سگ دروغ میگوید و دهانش را باز کرده و مثل سگ به همه پارس می کند و برای تمام دنیا خط و نشان می کشد و البته هیچ پوزه بندی هم به کارش نمی آید. حالا اگر همسرانشان شب را کنار نجاست و درندگی ایشان تا صبح سر کنند، خیالی نیست...

...............

پ.ن. تیتر غالب خبرگزاریها شده مساله ی معنویت و بعد هم بشقابک و حجاب و گشت ارشاد. کسی هم آمده بود و گفته بود که متاسفانه خانم هایی دیده می شوند که سگ همراه دارند و این بسیار بد است و ... خلاصه اینکه قرار است از این پس توسط افراد آموزش دیده ارشاد شویم! متاسفانه لینک خبر را دوباره پیدا نکردم که اینجا بگذارم.

2010-04-22T12:06:00.004+04:30

آزمون دستیاری باز هم قربانی گرفت

پس از ابطال شتابزده ی آزمون دستیاری سال هشتاد و هشت، متاسفانه آنچه فکر اغلب شرکت کنندگان را درگیر کرده بود به حقیقت پیوست و مشخص شد که دلیل ابطال آزمون، درگیری های داخلی و تمامیت خواهی قشر حاکم بوده. امسال دیگر سؤالات فروش نرفته، صندلی ها را فروخته اند.

فقط مقایسه کنید:

پارسال: نمره 473 ---- رتبه 9

امسال: نمره 465 ---- رتبه 140

پارسال: نمره 427 ---- رتبه 86

امسال: نمره 425 ---- رتبه 750

پارسال: نمره 395 ---- رتبه 470

امسال: نمره 393 ---- رتبه 1900

و این یعنی مکانیزه شدن تقلب، کمااینکه ظاهرا قرار است از سال آینده پنجاه درصد آزمون بصورت مصاحبه ی حضوری باشد! به نظر می رسد که دلیل دیر اعلام شدن نتایج هم بحث و جدل داخلی بوده که کدام رشته ی کدام دانشگاه به کی برسد و به کی نه!

"محمد علی محققی معاون آموزشی وزارت بهداشت در خصوص اعتراضات عده ای از داوطلبان آزمون دستیاری که روز چهارشنبه در محل وزارت بهداشت حضور یافته اند، گفت: یکی از دلایلی که سطح نمرات نسبت به دوره قبل بالاتر رفته این است که طیف وسیعی از کارورزان متاهل و دانشجویان استعداد درخشان در آن شرکت داشته و به رقابت پرداخته اند."

درصورتیکه این طیف وسیع کارورزان متاهل و دانشجویان استعداد درخشان سال گذشته و سال پیش از آن هم در این آزمون شرکت داشته اند ولی این نتایج تاسف آور به بار نیامده. ظاهرا امسال شرکت کنندگان ماهی که نه، هویج هم نه، سیب زمینی خورده اند و ناگهان زیادی باهوش شده اند.

پست مرتبط: عینکِ رِی بُنِ اصلُم، هرچه دارُم مالِ تو

2010-04-19T17:03:00.003+04:30

مسئول موزه امروز هِی پشت سر هم می گفت:

اگه یه "پاتریشن"! هم بذارین اینجا خیلی عالی میشه.

حالا به یک عدد "پاتریشن" نیازمندیم!

2010-04-18T21:29:00.002+04:30

کی شعر تر انگیزد، خاطر که حزین باشد...

2010-04-13T09:47:00.002+04:30

دارا انار دارد

سارا انار ندارد

آن مرد با اسب آمد

آن مرد در باران آمد

اما هیچ آبی از آب تکان نخورده، تکان نخواهد خورد.

سید علی صالحی

2010-04-10T17:40:00.004+04:30

شنبه آمد و رفت...

قبلا هم گفته بودم که آدم مسئولیت پذیری نیستم، از شما چه پنهان گاهی روی حرفم هم اصلا نمی شود حساب کرد؛ حالا اگر انجام دادن کاری برایم قید و بند هم بیاورد که دیگر بدتر. بیشتر از یک سال است که اینجا می نویسم و خیال می کنم که علت دوامش هم بی قید و بندی آن است. همه ی اینها یعنی مرا ببخشید و از خیر این ده و ده دقیقه بگذرید!

این هفته تمام فرصت اینترنت بازی من در مجال کوتاه دود کردن یکی دو نخ سیگار بوده و وبلاگ تماشا هم اگر مرتب بروز شده علتش پست هایی بوده که از پیش نوشته بودم و برنامه ریزی زمانی شده بودند برای انتشار. تماشا چهار بار در روز عکس و مطلب جدید دارد و چون دوستش دارم امیدوارم که روبراه بماند.

فسانه برای من فرصت نوشتن و فکر کردن است و تماشا، بهانه ی دیدن و خواندن؛ بنابراین هیچ یک از تصاویر و جملات تماشا متعلق به خودم نیستند و در عوض، این شرایطی را مهیا می کند که ببینم آدم های عادی، بی هیچ مدرک تحصیلی یا مهارت خاصی در گوشه کنار دنیا چگونه می آفرینند و زندگی را آذین می بندند و طرحی نو بنا می کنند و همچنین دیگر کتاب های شعر قدیمی ام، کنج کتابخانه خاک نمی خورند. دوباره می بینم و دوباره می خوانم.

ممنون از دوستانی که بیاد این ده و ده دقیقه ی بد قول بودند و من نبودم. راستی، تماشا خوشنویسی هم دارد.

2010-04-06T10:03:00.004+04:30

.
.
تمـاشـا
.
.
یکی از علایق و عادت های آخر شب من، تماشای تصویر دست ساخته های آدم هاست. این آفرینش های کوچک، یادم می اندازند که می توان سرزنده و پرشور زندگی کرد، یادم می دهند که می توان "خالق" بود و خدایی زندگی کرد.
دوست داشتم اینها را با شما شریک شوم، اما نه اینجا؛ که همیشه قصدم این بوده که وبلاگ فسانه جایگاه دلنوشته هایم باشد و نه یک گالری. حالا یک وبلاگ دیگر در وردپرس راه انداخته ام بنام "تماشا". هنوز نمی دانم سبک و سیاق و قالبش چقدر بدرد بخور است، اما به امتحانش می ارزد؛ خوب هم نبود، عوضش می کنم.
این وبلاگ جدید با آدرس: http://tamasha1.wordpress.com روزی دو-سه بار بروز می شود (البته اگر همه چیز خوب پیش برود). حالا دوست داشتید سر بزنید و نظرتان را بگویید خوشحال می شوم.
.
.

2010-04-05T09:59:00.004+04:30

دیده نشدن یک درد است و دیده شدن" هزار درد. خوانده نشدن یک درد است و خوانده شدن هزار درد. تلنبار حرف های نگفته کـُنج ِ خاک خورده ی گنجه فراموشی می آورد و گفتن و شنیده شدن و خوانده شدن و دیده شدن، خاموشی.

وقتی که دیده می شوی، بودنت و آنچه به معرض نمایش می گذاری رنگ نگاه دیگران را میگیرد؛ وقتی شنیده می شوی، صدایت، آواز آشنای گوش های کسی را می گیرد و وقتی که خوانده می شوی کلماتت، حرف هایت و حتی دردهایت، تابع قواعد بازی خوانده شدن می شوند و دیگر -نه که خودت نباشی- اما خودت نیستی به تمامی. تمام حجم بودنت خلاصه می شود میان پوسته ی پوستین وار ِ کلمات ِ ملاحظه کار، جملات ِ محافظه کار و بعد، تیشه ی فرهادی می خواهی که ریشه ناخود بودنت را بکند و دم مسیحایی که بودنت را جان زنده بودن ببخشد.

با من از تیشه ی فرهاد بگو.

2010-04-04T09:42:00.006+04:30

پیشونی

خدا نصیب هیچ بنی بشری نکند، این یک ماه اخیرم شده ماجرای روز قیامت! ماجراهای دو سال و هفت سال و ده سال و سیزده سال گذشته با پررویی تمام روز و شب رژه می روند جلوی چشمانم؛ حالا خدا خواسته و دوستان ده سال گذشته دوباره سر و کله شان پیدا شده تا داغ دل مرا تازه تر کنند.

تمام این نکبت و دردسر از همان گروه موسیقی شروع شد. تا حالا خیال نکرده بودم که اگر آنروز توی راه پله آواز نخوانده بودم و آن "هاله"ی دیوانه مرا ندیده بود و به زور به گروهشان دعوتم نکرده بوده و من، شنگول نبودم و نمی رفتم و از من خوششان نمی آمد و... این همه دردسر و افسوس نداشتم.

"مرتضی"، از بچه های همان گروه، با آن چشمان شیشه ای و نگاه ابلهانه اش مقابلم نشسته حالا بعدِ اینهمه سال، و از بازی سرنوشتی می گوید که همه مان را یکجا گرد آورده و با اشاره ی سر، مبلی را که رویش نشسته ام نشان می دهد و با لهجه ی اصفهانیش میگوید: "پیشونی، ببین منو کجا می شونی". همه و همه انگار توی اتاق آب می شوند و من می مانم و همان مبل و نگاهش می کنم و همین نگاه برای بغض ده روز گذشته کافیست. تا حالا از این زاویه به داستان نگاه نکرده بودم، تا حالا این جمله را نشنیده بودم و چه رسد به اینکه اینگونه ملکه ی ذهنم شود، گیرم که گوینده اش وکیل احمقی باشد که مدام وادارت میکند از خودت سوال کنی کدام بدبختی موکل این دیوانه می شود و بعد به یاد وکیل دو سال و نیم پیش خودت بیفتی...

"خداداد" سرپرست گروه بود و یکبار با سه تارش رفته بود جمکران و آنجا به قول خودش آهنگی به او الهام شده بود که بعدها ما می خواندیمش، هرچند که با اردنگی از مسجد پرتش کرده بودند بیرون. بعدِ اینهمه سال، حالا نشسته ام کنار پیانو و درحالیکه هیکل کوتاه و تپلش را نگاه میکنم مثل همیشه از خودم می پرسم که "مینا" چطور با آنهمه اشتیاق زن او شد و سعی می کنم به ماجراهای رختخوابشان فکر نکنم. انگشتان گرد و قلمبه اش که روی کلیدهای پیانو شروع به بازی می کنند حواسم می رود به صندلی لهستانی که رویش نشسته ام و توی دلم می گویم "پیشونی، ببین منو کجا میشونی" و بغضم می گیرد و دلم می خواهد فریاد بزنم که آقای خداداد، این جایی را که حالا نشسته ام دوست ندارم، سرنوشتی را که گروه موسیقیت برایم رقم زد دوست ندارم، اینهمه حسرت سالهای گذشته را دوست ندارم...

چیزی نمی گویم و شب تا صبح، توی خوابم دستها و کلیدهای پیانوی خداداد را می بینم و آهنگش را می شنوم و بیدار که می شوم با حسرت، به جمله ی تاریخی مرتضی فکر می کنم.

2010-04-03T10:10:00.004+04:30

.

سوره ی حمد - معجزه ی میرعماد

.

امسال می خواهم هر شنبه، ساعت ده و ده دقیقه صبح، یک اثر خوشنویسی را که دوست دارم اینجا بگذارم. امیدوارم دوستان هم به اندازه ی من لذت ببرند.
.
.

2010-03-29T10:10:00.006+04:30

بهار خوزستان

دریاچه پشت سد کارون سه:

2010-03-20T10:41:00.016+03:30

.

پارسال گفته ام و امسال هم می گویم:

باز هم روز از نو و روزی از نو

نوروز خجسته باد.

.

.....
جز پهلوی خوشدلان شیرین منشین - اثر استاد جلیل رسولی.
.

2010-03-17T10:39:00.006+03:30

ما همه، مردگان امسال بوده ایم

می خواهیم بایستیم و باشیم و بمانیم، که دستانمان را بزور می کشد روزگار و پیش می بردمان در جاده ی سنگلاخ زندگی. زورت هم که زیاد شود و سرسختی کنی، خودش می آید و تنش را به زور روی تنت می اندازد و تسخیرت می کند به تمامی. همیشه آغاز سال نو و روز تولد برایم از بدترین ها بوده اند. همیشه هم اتفاقات غریبی در این دو مناسبت پیش آمد کرده برایم. اما خب، جشن می گیرندشان مردم شاید برای سپاسگزاری ِ اینکه سالی دیگر آمده و رفته و هنوز هستیم و زنده ایم. این هم از معجزات تخدیری افیون زندگی ست که هرچقدر هم بدانی روزگارت را به نکبت کشیده و هرچقدر هم که دیگر تاب تحملش را نداشته باشی، معتادش شده ای.

سال های بد می آیند و می آیند و ما همچنان "خورشید را به دعایی نومیدوار" طلب می کنیم. پذیرفتن اما، خیلی قضیه را قابل تحمل می کند. پذیرفتن اینکه هر گیاهی در هر اقلیمی قابل رشد نیست کار باغبان را ساده می کند و خیالش را آسوده. شادی هم میوه ی برهوت این سرزمین نیست، بیایید از خیر آرزوی محال امسالمان بگذریم و مثل هشتاد و هشت دلمان را به بازی نگیریم.

خیلی ها مردند امسال. خیلی ها نه بهار هشتاد و نه را که دیگر هیچ بهارانی را نمی بینند. ما اما، هنوز زنده ایم، گرچه ما هم شاید از مردگان امسال می بودیم وقتی همه مثل هم جانمان را گذاشته بودیم کف دستان خالی خالیمان و با دل پر درد راهی خیابان ها شده بودیم. شاید تیر وِلی هم به سینه ی من خورده بود تمامی روزهایی که برای بیرون رفتن با عسلی وداع می کردم و به خدا می سپردمش و درِ خانه را قفل نمی کردم که اگر باز نگشتم همسایه ای، کسی، بتواند بیاید و تنها نماند. شاید جنازه ام دست بدست می گشت در تمام مناسبت هایی که رفته بودیم برای اعتراض و آرام به دوستان دخترم می گفتم که موهای پایم را زده ام مبادا توی غسالخانه بگویند چه شلخته بوده و آنها هم همین کار را کرده بودند... شاید کپسول اشک آور بجای اینکه از کنار گوشمان رد شود خورده بود توی صورتمان و شاید یکی از کوچه های فرار، بن بست از آب در می آمد...

حالا هرچند، دل خوشی از این روزگار نداریم، هرچند هزار بار هوس مرگ کرده ایم، بیایید زنده بودن و سالم بودنمان را جشن بگیریم. بیایید در این ظلمات نفرین شده، اگر چراغی نمی توانیم بیفروزیم، دلهامان را، همان دلهای خون شده مان را، روشن کنیم. گرچه شاید ما همه مرده بودیم امسال ولی یادمان باشد "که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست".

2010-03-15T13:00:00.006+03:30

یتیم خانه - هشت

پسرکم زیبا شده. خیال می کردم که به خیال من قشنگ تر شده چون دوستش دارم، تا اینکه مددکارش زنگ زد و از تغییر رفتار و کردارش گفت و سر آخر هم با تعجب اقرار کرد که این بچه قیافه اش هم عوض شده، خوشگل شده، ناز شده...

پسرکم زیبا شده، رنگ پوستش باز شده و لپهایش گل انداخته. حالا گیرم که جوراب لنگه به لنگه پایش می کنند و کفش های تا به تا.

چهارشنبه از مدرسه که برش گرداندم، بازارچه ی خیریه ی مرکز قدوسی براه بود. کیفش را به دست مسئول خوابگاه سپرد و دست هم را گرفتیم و خوشبخت و خوشحال، مثل مادر و پسرهای واقعی تمام بازارچه را گشتیم و خرید کردیم و پسری که تا همین چند ماه پیش دشنام و کتک اولین حربه های رفتاریش بودند، در کمال حرف گوش کنی همه جا را نشانم داد. رام شده کودک سرکشم، زیبا شده وحشی آشفته سرم...

بهانه می گرفت که یا تمام شب را پیشش بمانم و یا با من به خانه بیاید. گذاشتمش آنجا و کمی دورتر که شدم صدای گریه اش همه جای فضای میانمان را پر کرده بود، برگشتم و دیدمش که از میان نرده های عمودی پنجره رفتنم را نگاه می کند، که بازگشتم و تا یک ساعت بعد گریه ها همچنان ادامه داشت؛ می گفت مرا با خودت ببر، اینجا بچه ها اذیتم میکنند.

بهرام، هم خوابگاهی پسرک است. با نقص مادرزادی زاده شده، حداکثر طول انگشتان دستش یک و نیم سانتی متر است و کف پاهایش هم نصفه اند.

شنبه باید روشنش می کردم، این حد وابستگی به ضرر هر دومان بود. کشیدمش کناری و برایش از زندگی گفتم، از ماهیتش، بازی هایش و قوانین بلا تغییرش. از اینکه ما انتخاب نمی کنیم، گاهی ولی انتخاب میشویم. برایش گفتم که بهرام هیچوقت دست و پایش مثل دست و پای او نمی شود و باید قبول کند موجودیتش را به تمامی. برایش گفتم که جاهای ما مشخص شده و من هیچوقت نمی توانم پیش او توی خوابگاه باشم، یا او پیش من توی خانه. گفتم که شرایط ما قابل تغییر نیست، همانگونه که شرایط بهرام. گفتم که سعی کند بپذیرد و خوش باشد.

وانمود می کرد که حرف هایم را نمی شنود، اما همه را فهمیده بود، خوب هم فهمیده بود، خیلی بهتر از خیلی آدم بزرگها؛ حالا گیرم که خیلی کلمات را نمی تواند حتی تلفظ کند. شنبه که برگرداندمش خوابگاه، آمد که بهانه بگیرد دوباره، که یادش انداختم ماجرای صحبت دونفره مان را. اینبار، نگاهم کرد و خندید و رفت...

پست مرتبط: یتیم خانه - هفت

2010-03-13T22:53:00.010+03:30

بازی وبلاگی - کتاب

عمو فیروز خواسته بود که در بازی معرفی هفت کتابی که بیشتر دوستشان داریم شرکت کنیم. طبیعی ست که اکثر وبلاگ نویسان زیاد اهل مطالعه باشند، به خصوص وقتی مثل من آناکارنینا را زمانی که کلاس پنجم بوده اند خوانده باشند و بوف کور را اول راهنمایی. پس قضیه معرفی کتاب هم سخت می شود همانگونه که انتخاب بهترین گل. بنابراین من بازی را کمی تغییر می دهم و پر خاطره ترین کتاب را معرفی می کنم.

شور مستی

کتاب نفیسی که حاوی آثار خوشنویسی جواد بختیاری بود که وقتی پانزده-شانزده ساله بودم نقاشی خط هایش را زیادِ زیاد دوست داشتم. حوالی روز معلم بود و با جیب پرپول رفته بودم کتاب بخرم برای هدیه، برای معلم هایی که دوستشان داشتم و دوستم داشتند و تعدادشان هم کم نبود. مطابق سلیقه شان به کتابفروشی های مختلف سر زده بودم و با دست پر رسیده بودم به مغازه ی کوچک خوشنویسی پسر جوانی که بعدها معلم خصوصی خط ثلثم شد. "شور مستی" را پشت ویترین دیدم و خواستم و ورقش زدم و قیمتش را که دیدم باید تصمیم می گرفتم که آنرا بخرم و یا کتاب خط شکسته ی استاد کابلی را برای آخرین معلم، که شور مستی ماند و من رفتم.

شعر می گفتم آن زمان و همان حوالی دعوتنامه ای برایم آمده بود برای شرکت در یک شب شعر عمومی در شهرمان، که به مناسبت تولد امام علی (شاید هم شهادتش) قرار بود برگزار شود و مامان مدام اصرار داشت که شعری بگویم و بروم و من دلم نمی خواست.

خانه که رسیدم مدام روی یک کاغذ با ترکیبِ روی جلد کتاب می نوشتم شور مستی و مستی اش آنقدر از خود بدرم کرد که همان روز مامان فهمید و بجای اینکه مثل همیشه کتاب را سریعا برایم تهیه کند، پرداخت هزینه ی آنرا (که کم هم نبود) منوط کرد به شرکت کردن من در آن شب شعر. همان شب تا سه صبح بیدار نشستم و ترجیع بندی گفتم خفن! که برای خریدن پانزده کتاب کافی بود. فردای آن روز با برادر کوچکتر رفتیم برای خرید کتاب، که فروش رفته بود....

آن روزها اوضاع نشر کتاب های نفیس مثل الان نبود، رسیدنشان هم به شهرستان وابسته بود به ذوق و سلیقه ی خرده کتاب فروش ها. نه مثل حالا که در همان شهرمان چندین و چند نمایشگاه کتاب بسیار بزرگ است. خلاصه قیافه ی مامان دیدنی بود، رفته بود پیش کتاب فروش که اگر امکان دارد کتاب را برایم پس بگیرد و وقتی نشد، تا تابستان که به تهران بیاییم کارش نشستن پای تلفن بود و تماس با ناشرهای آثار هنری، اما کتاب نایاب شده بود. تابستان هم هرچه انقلاب را زیر رو کردیم نبود که نبود...

سال ها بعد، وقتی بیست و یک ساله بودم و یکی از شاگردانی شده بودم که استادم، استاد عباس اخوین زیادی لوسش کرده بود و چشمش را بسته بود روی کاستی هایم و قرعه ی فال را به نام من زده بود و در تکاپوی برگزاری اولین نمایشگاهم بودم، بالاخره در مخزن کتابخانه ی دانشکده هنر دانشگاه تهران نشستم و شور مستی را یک نصفه روز تمام ورق زدم، هر صفحه اش را با لبخند بلعیدم و عبور کردم از کوچه باغهای خاطرات رفته، همان هایی که حالا همانجا نشانده ام بودند. عجیب بود اما وقت خروج از دانشگاه، نسخه ی دست دومش را پشت ویترینی دیدم و نخریدم و رفتم. حالا دیگر سَبک ها را می شناختم و سَبکم حسابی جا افتاده بود. من و هم کلاسی ها و استادم پیرو میرعماد بودیم و اصطلاحاّ به ما می گفتند چپی! جواد بختیاری و استاد امیرخانی هم پیرو سبک کلهر بودند و راستی! راهِمان از هم جدا شده بود... میترسیدم در آن برهه ی زمانی تماشای کتاب هم حتی دستم را خراب کند... "شور مستی" را گذاشته بودم آنزمان و از شوریدگی می نوشتم و با شوریدگی می نوشتم...

شور مستی اما، یاد و خاطره اش، هنوز جانم را روشن می کند.

.............................

پ.ن. از همه ی دوستانم که مایل به شرکت در این بازی هستند دعوت می کنم که از علایقشان در دنیای کتاب و کتاب خوانی بنویسند.

2010-03-10T14:39:00.007+03:30

روشنگری

ظاهراّ دو پست قبلتر و شعر فرار برای برخی خوانندگان وبلاگ غلط انداز بوده. شاید بد نباشد اینجا کمی در موردش توضیح بدهم.محمد برایم نوشته:

"از این مدل قضاوت خوشم نمیاد" و همچنین:

"این به قول تو شرح حال، کلمه به کلمه اش قضاوته"

گواه برایم نوشته:

"وقتي تمام خواستنت از يک مرد ميشود

ظاهرش

پولش

بوسه هاي پنهاني و شرم و گناه

اميدت اگر نا اميد شود بايد کمي به "خواستنهايت " رجوع کني

براي پست قبل و قبلتر ميدانم قبلتري را خودت گفته اي ولي يقينا او هم وقتي شعر تو را ميخواند دلش غنج ميرود براي اين لحظه هاي شرم و گناه"

1. ماجرای دو پست قبل مربوط به فردی بسیار خوش برخورد، بزله گو، دوست داشتنی و کودک مآب است که از بد روزگار رفیق شفیق ما بوده در این هشت سال گذشته، و همسرش یار غار روزهای سرخوشی و تنهایی. حالا میبینی صد میلیون پول بی زبان خواهرک را با وقاحت تمام بالا می کشد و خوشبختانه یا متأسفانه، دستش همه جوره رو شده و طبیعی است که حیرت کنم از اعمال فردی که تا دیروز به نامش قسم می خوردم و حیران شوم از هزار و یک دروغ و دغل پنهان شده پشت چهره ی حق به جانبش.

من قضاوت نمی کنم، فقط خدا می داند اگر هر یک از ما جای فرد دیگری بودیم چه می کردیم. اما وقتی کسی تمام کثافت کاری های خارج کشورش را هم، فقط از روی حسادت و تخریب دیگران به آنها نسبت میدهد قضیه زیادِ زیاد آزار دهنده می شود. تمام اتفاقات ذکر شده در دو پست قبلتر هم شاید، شاید، شاید به نوعی توجیه پذیر باشد؛ اما در قاموس من هیچ توضیحی برای فریبکاری و سوء استفاده وجود ندارد.

2. شعر فرار مربوط به حدود چهار سال پیش است و راستش را بخواهید هر چه فکر می کنم نمی توانم ربطش دهم به "خواستن یک مرد" و یا "ظاهر" همان مرد و یا "ثروتش"؛ و یا حتی به ماجرای دو پست قبلتر و همچنین مجموع اینها را به خودم و خواستن هایم. حالا اگر کسی بتواند کمکم کند که ربط اینهمه را بفهمم، ممنون می شوم.

2010-03-09T09:24:00.003+03:30

.
.
این نوشته ی زردویان را از دست ندهید:
.

برای هشت مارس

.
.

2010-03-06T19:07:00.005+03:30

زن داری، زن خوشگل ِ خانوم ِ باسواد ِ خانواده دار داری، آدمت کرده، رفتی با یه خانوم دیگه دوست شدی قبول..

خانومه شوهر داره، قبول..

یه بچه داره، بازم قبول..

آدم حسابی هم نیست و با هزار تای دیگه مثل تو بوده و هست و خواهد بود، قبول..

مبتلا نیستی اما معلوم نیست n سال پیش چجوری ناقل هپاتیت بی شدی و قطعاّ به اون بیچاره نگفتی، قبول..

تا حالا حتما خودش، شوهرش و احتمالا بچه ی بیچارش هم یا مبتلا شدن و یا ناقل، قبول..

الاغ، دیگه چرا امید الکی به اون بدبخت می دی که می گیرمت و میبرمت خارج... نامرد، با امید نا امیدش چه می کنی؟

2010-03-03T12:48:00.006+03:30

گاهی اوقات عسلی را "بهشت" صدا می زنم، که بر می گردد و همیشه چندین و چند ثانیه در چشمانم خیره نگاه می کند.

2010-02-26T11:06:00.009+03:30

با خود ببر مرا

تا امتداد نور

تا جاده های جاری ده کوره های دور..

تا اشتیاق لذت رسوای عاشقی

تا ساحل شکفته در اندیشه های صبح

..تا خنده های ناب

تا شهر آفتاب

تا التهاب نقشه ی دلواپس فرار

تا ذهن بی قرار

با خود ببر مرا

تا بوسه های مخفی پس کوچه های راه

تا شرم،

تا گناه..

2010-02-23T10:19:00.008+03:30

یتیم خانه - هفت

مدرسه بودم، "عقیل" یکی دیگر از بچه های بهزیستی ست که همسن پسرک من است، او هم از مدرسه اخراج شده بود. در کلاس بغلی ماست و با من دوباره به مدرسه برگشت و در روز چند بار هم به او سر میزنم و ظهرها برش می گردانم. مدتی ست که لات شده، سر کلاس بند نمی شود و مدام توی راهروها و کلاس ها سرک می کشد. مثل روح سرگردان مدرسه شده، به هیچ صراطی هم مستقیم نیست، حتی زنگ تفریح ها که برایش خوراکی می برم هم حرف گوش نمی کند. مسئولین مدرسه آنقدر به این بچه ها محبت و ترحم الکی کرده اند که که حالا هیچکس از پسشان بر نمی آید.

آقای کوفت زهرماری ظاهرا مسئول درس و مدرسه ی بچه هاست (در مرکز قدوسی) و زمانی که پسرک تازه اخراج شده بود، برق چشمانش را دیده بودم وقتی که از خرابکاری هایش می گفت. همان موقع هم به اندازه ی کافی حال بهم زن بود تا اینکه دیروز برای رسیدگی به وضعیت "عقیل" آمده بود مدرسه. نمی دانم تریاکی چیزی میکشد یا نه، زیر چشمانش تا روی گونه ها سیاه سیاه است و لبهایش هم همینطور. مردک الاغ نه یک بار، نه دو بار که سه بار می گوید: به "عقیل" قول داده ام یک مامان خوشگل هم برای او پیدا کنم که همراهش بیاید تا سر کلاس بند شود، حالا شما خواهر نداری؟... و چشمانش همچنان برق میزند. عصبانی شده بودم، گفتم که نه، و این وظیفه ی اوست که به وضعیت بچه ها رسیدگی کند و نه من و بی خداحافظی برگشتم سر کلاس و در را بستم. بعدتر هزار و یک حرف آمد توی ذهنم که باید آنموقع می گفتم تا اینهمه حرص نخورم و به خودم قول دادم که در آینده حالش را بگیرم.

تمام روزم با این غصه گذشت که چنین افرادِ هیزِ تن لشِ احمقی مسئول تربیت و زندگی این بچه ها هستند. دیده ها، شنیده ها و گفتنی ها زیادند و مجال نوشتن کم...

سال ها ی سال خواب می دیدم که در ساختمان های پیچ در پیچ مهیب سیمانی، گرفتار شده ام و مدام از دری، پنجره ای و راهرویی در حال فرار بودم. همیشه در خواب ها می ترسیدم. دیشب دوباره یکی از آن ساختمان های هزار طبقه در خوابم بود. بچه های بی سرپرست آنجا بودند و کوچکتر ها را بجای تخت توی کشوهای بزرگ می خواباندند. توی ساختمان قدم میزدم و از راهروهای بالایی پایین را نگاه می کردم که چقدر فضا دارند و با این حال جایی برای بچه ها نیست. نه ترسیده بودم و نه اضطراب داشتم و نه بیم سقوط، فقط هی دلم می سوخت. یک زن گنده دیدم که آنجا مسئول بود و یک نوجوان بی سرپرست که آمد و دستش را بوسید و زن، پر از نخوت و تکبر بود...

موهایم طلایی شده بودند و چهل گیس بافته، و گیس های کوچک را پشت سرم بسته بودم. بارانی کرم رنگ یقه قرمزم که خیلی دوستش دارم تنم بود که از آنجا بیرون زدم. باران می بارید روی موهایم، بارانی ام و صورتم، و من، گریه کنان از آنجا می گذشتم...

پست مرتبط: یتیم خانه - شش

2010-02-21T09:13:00.010+03:30

.
.
عینکِ رِی بُنِ اصلُم، هرچه دارُم مالِ تو
.
.
از زمانی که به یاد دارم، همیشه یک یا دو نفر از اعضای فامیلِ نزدیک ما مشغول امتحان دادن بوده اند. در امتحان دستیاری پزشکی امسال هم برادر کوچک تر و همسرش شرکت کرده بودند. پنج شنبه صبح امتحان دادند و فردایش، یعنی جمعه شب، آزمون لغو شد؛ البته بنا به شکایات و اعتراضات وارده، آن هم در روز تعطیل.
جالب اینجاست که مسئولین با اصرار تمام سعی در به خاطر آوردی فروش سؤالات در زمان دولت اصلاحات دارند و این یعنی اینکه، ما قبول داریم که ناکارآمد و متقلبیم، اما در دولت های کارآمد پیشین هم تخلف و تقلب صورت می گرفته. حالا سؤال این است که شما که از تقلب پیاپی در آزمون های هر ساله آگاه بوده اید، چگونه هیچ راهکاری مبنی بر جلوگیری از تکرار تقلب و کنترل دست اندرکاران ارائه نکرده اید و به سادگی آزمونی را که برای هفده هزار نفر بسیار پر هزینه و انرژی بر بوده، لغو می کنید. همچنین، سیستمی که توانایی برگزاری و کنترل آزمونی برای هفده هزار نفر را ندارد، چگونه ادعا می کند که در انتخابات ریاست جمهوری، با حدود چهل میلیون شرکت کننده، هیچ تقلبی صورت نگرفته.
هرچند، آنچه در اولین لحظات شنیدن خبر به ذهن من و خانواده ام خطور کرد این بود که ظاهرا آقایان بنا به دلایلی امکان فروش سؤالات را پیدا نکرده اند و احتمالا شکایات رسیده ی شبانه هم مربوط به نورچشمی هایی بوده که فرصت امساله را از دست رفته دیده اند و با لغو امتحان و برگزاری آزمون مجدد، حالا یکی از راههای درآمدزای دست اندرکاران وزارت بهداشت دوباره باز می شود.
.
...................................

پ.ن. عنوان مطلب، برگرفته از اولین آهنگ آلبوم ژاکتِ محسن چاووشی ست.

2010-02-17T12:58:00.005+03:30

شبیخون فرهنگی (!)

مامان نوشابه خریده بود،

من: شما که نوشابه رو مدتی ترک کرده بودید،

مامان: آره اما بس که تو این فارسی وان هی شراب می خورن و هی به بهانه های مختلف جشن می گیرن و جشن گرفتنشون هم دور هم پیک زدنه، هوس کردم دیگه، رفتم نوشابه خریدم به جاش!

2010-02-11T18:57:00.005+03:30

هم صبح بیرون بودم و هم عصر. سوای تمام قصه هایی که از امروز روایت کرده اند آنچه من دیدم فقط پوزخندی بر لبانم نشاند. نه به این خاطر که از زبونیشان شاد می شدم و نه به این خاطر که احساس میکردم شکست خورده اند. فقط یاد این جمله می افتادم که ابلهی با لمپنیسم آشکار مردم سرزمینش را به سخره گرفته بود و گفته بود غلط کردید که بی شمارید. آقا قبول، اصلا صد هیچ به نفع تو. هشت ماه سرکوب، قتل، غارت، زندان، تجاوز و ددمنشی تان هم آنقدر به کار نیامد تا حداقل یک شب سر آسوده به بالین گذارید و عصر امروز با اینکه خیلی ها جلوی تلویزیونشان لم داده بودند و یا به قول بعضی ها در ویلاهای شمال خوش می گذراندند، شما اما مثل دسته ی کلاغها که غروب ها روی بام ردیف می شوند در تمام میادین و خیابان ها و کوچه پس کوچه های شهر ردیف شده بودید.

بعید می دانم دیگر رنگ آرامش را هم ببینید و همین، در این فرصت کوتاه هشت ماهه برای ما دستاورد بزرگی ست. حالا برو خیال کن که ما غلط کرده ایم...

امروزمان که به خیر گذشت، فردا اما با "توپولوف" مسافرم! این هم از برکات مملکت آقا امام زمان است البته.

2010-02-10T13:12:00.011+03:30

روز سبز آزادی، بیست و دوم بهمن

2010-02-09T09:05:00.006+03:30

كاريكاتوري از صد سال پيش: مار و عقربها به جان مشروطه افتاده اند!

هر جنبشی (همانند جنبش سبز ایران امروز) یک پشتوانه فکری و اجتماعی قوی دارد. جنبش مشروطه نیز از چنین پشتوانه فکری و اجتماعی بی بهره نبود. یکی از مهمترین رسانه های جنبش مشروطه، "ملا نصرالدین" بود که در ایجاد یک خیزش فکری در جامعه بسته آن زمان نقش به سزایی داشت.. تصاویر زیر را ببینید.

کاریکاتور "تبریز مجاهدلری" (مجاهدین تبریز)

همان کاریکاتور "تبریز مجاهدلری" بزرگنمایی شده

اين كاريكاتورها از فكاهي نامه "ملا نصرالدين" است و تقابل مشروعه (نگاه بسته به دین) و مشروطه را مي نماياند: همانطور كه مي بينيم، مار و عقربهاي عمامه به سر (نمادی از روحانیت مرتجع) به جان فرشته مشروطه افتاده اند.

کاریکاتور "آخرت عالمی" (دنیای آخرت)

درهمين فكاهي نامه كاريكاتور ديگري هم هست ("آخرت عالمی") كه آرزوي آزاديخواهان را نشان ميدهد: در حالي كه آزاديخواهان در بهشت به سر مي برند، مرتجعان در آتش جهنم مي سوزند.

"ملانصرالدين" نام نشريه‌اي بود كه به سردبيري جليل محمدقلي‌زاده به زبان تركي آذربايجاني و گاهي اوقات به زبان روسي منتشر مي‌شد. اين نشريه در ابتدا در تفليس (از ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۷) منتشر مي‌شد و سپس در تبريز (در ۱۹۲۱) و باكو (از ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۱) انتشارش ادامه يافت.

اين نشريه كه به انتقاد از حكومت‌هاي ايران و عثماني و نيز خرافات و عادات مردم قفقاز و كشورهاي اسلامي مي‌پرداخت نقش مهمي در بيداري مردم و جنبش مشروطه ايران داشت.ميرزا علي‌اكبر صابر با نام مستعار هوپ‌هوپ در آن اشعار انتقادي خود را منتشر مي‌كرد. كاريكاتورهاي ملانصرالدین كه به دست عظيم عظيم‌زاده و اسكار شيمرلينگ و يوزف روتر آلماني كشيده مي‌شد از شاهكارهاي كاريكاتور سياسي و اجتماعي است. اين روزنامه تأثير زيادي بر نشريه صوراسرافيل داشت.

انتشار ملانصرالدين مهم‌ترين كار فرهنگي جليل محمدقلي‌زاده بود و دشمنان زيادي از مستبدين و ملايان براي او ساخت. روزنامهٔ ملانصرالدين نوشتارهايي روشنفكرانه و اصلاح‌طلبانه داشت و اين امر باعث شد تا مسلمانان به تكفير و آزار مدير، كاركنان و حتي فروشندگان آن دست بزنند.دستگاه سانسور تزار و نيروهاي سياه فئودال هم به دست و پا افتادند. با نشر هر شماره بر تعداد دشمنان و بدخواهان افزوده مي شد و روحانيان در مساجد و منابر ناشرين و خواندگان آن را لعن و تكفير مي كردند و آنان را دشمن اسلام مي خواندند.

محمدقلي‌زاده ناچار شد براي گريز از تعرض مسلمانان در محله گرجي‌نشين تفليس اقامت كند. در بايگاني شخصي دست‌نوشته‌هاي جليل محمدقلي‌زاده، نامهٔ يك مسلمان تندرو در ده قاسم‌كندي ديده مي‌شود كه محمدقلي‌زاده را با دشنام شديد تهديد به قتل و خونريزي كرده‌است.

2010-02-07T09:30:00.008+03:30

چه خیال می کردیم و چه شد

چند سال پیش کسی مبتکر طرح دوربرگردان در مسیرهای پرتردد تهران شد و اجرای این طرح منجر به قطع تعداد زیادی درخت گردید. بحث سودمند بودن یا نبودن این طرح یک طرف، جابجایی هر روزه ی دوربرگردان ها و سردرگمی رانندگان و البته قطع درختان بیشتر و نازیبایی معابر شهری طرف دیگر. یکی از مسیرهایی که همیشه بحث برانگیز و البته شلوغ بوده بزرگراه چمران حد فاصل جلال (پل گیشا) و میدان توحید است. افتتاح تونل توحید نوید بخش شهروندان بود برای از میان رفتن چراغ قرمز و ترافیک ستارخان-توحید و البته گذرندگان مسیر چمران. حالا تونل افتتاح شده، خط راست و باریکی که مثل کرم زیر زمین می لولد، بی هیچ خروجی و ابتکاری. واردش که می شوی دیگر کار از کار گذشته و فقط خدا می داند که تا به کجا پیش می روی و از کجا سر در می آوری.

تا همین دو-سه روز پیش در بزرگراه چمران، کمی پائین تر از پل گیشا دوربرگردانی بود که من و امثال من برای رفتن به مسیر چمران-شمال از آن استفاده می کردیم. حالا آنجا را بسته اند و کاغذ بزرگ دست نویسی زده اند که دوربرگردان 500 متر جلوتر. همانی که هرچه می روی نمیبینی اش و سر انجام که می رسی گذرگاهی باریک به عرض فقط یک ماشین است که همین مسأله ترافیک عظیمی تولید می کند و در نهایت بیست دقیقه وقتت تلف می شود و به ساعت شلوغی خیابان ها می خوری و آخر سر هم مسیر نیم ساعته، یک ساعت تمام برایت آب می خورد. آن پائین هم چراغ قرمز میدان توحید همچنان پابرجاست.

حالا نمی دانم کدام مغز متفکری ادعا کرده بود که افتتاح این تونل یعنی فلان میلیون دقیقه صرف جویی در وقت شهروندان و بیسار هزار لیتر صرفه جویی در مصرف بنزین. همین مسأله و بعد از آن چاله های بعضا به عمق سی سانتی متر، کف خیابان ها و کوچه های مسیر بعدیت، قیطریه، که وادارت می کنند مدام با ماشین توی خیابان قر بدهی و گهگاه ناگزیر نوش جانشان کنی کافیست که سر صبح، هر چه از دهانت درمیآید نثار شهرداری و مملکتت کنی.

به یاد پل واصل بین سوئد و دانمارک می افتم که بخش اعظمش روی آب است و نزدیک دانمارک تونلی می شود زیر دریا. دو جزیره ی مصنوعی هم همان حوالی برایش ساخته اند، یکی به اسم فلفل و دیگری نمک! (همان شهید فلانی و شهید بهمانی خودمان). دویست سال بر سر احداثش بحث کرده اند و دوساله ساخته اند؛ علتش هم مقاومت حامیان محیط زیست بوده. حالا ما دو روزه تصمیم می گیریم و دویست ساله هم چیز درستی نمی توانیم تحویل دهیم.

2010-02-04T10:10:00.004+03:30

دو گروه آدم وجود دارد که قرار گرفتن در مقابلشان به کلی ضایعت می کند، یکی دیوانه ها و دیگری بچه های شرور. در برابر رفتارهای این دو گروه هر عکس العملی که داشته باشی نتیجه اش فقط احساس حماقتی عظیم است.

تا حالا در چشمان نیشخندآلود کودکی که ترا به مبارزه طلب می کند خیره شده ای؟ وقتی منتظر واکنش بعدی تست و آچمز شدنت را به سخره می گیرد نگاهش کرده ای؟ با کودکان شرور نه می توانی کل کل کنی و نه از دستشان عصبانی شوی، که در اینصورت خود را تا حد یک بچه کوچک کرده ای و عصبانیتت هم نشانه ی زبون شدن در مقابل اوست. وقتی هم سیلی محکمی در گوشت می خواباند و فحشت می دهد که عصبانیت کند و از خرمن در حال سوختن وجودت خوشه ی غنیمت بگیرد حتی آرامشت هم چراغ سبز حرکات بد بعدی اوست.

بچه های شرور به من احساس حماقت و بی سوادی می دهند. در مقابلشان کوچک می شوم و آسیب پذیر و بی دفاع. یک سگ کوچک باوفای پشمالو، که وقتی از در وارد می شوی از سر هیجان هزار و یک حرکت آکروباتیک در مقابلت انجام می دهد و لبهایت را می لیسد و از سر و کولت بالا می رود و تازه، بی حوصلگیت را هم تاب می آورد، صد شرف دارد به تمامی آدمی زادگان.

قبلا هم گفته بودم که، دوست دارم سگی زندگی کنم.

2010-02-02T08:40:00.009+03:30

.
.
یتیم خانه - شش
.
.
روال طبیعی آموزش و پرورش ما این است که کودکان از سن پنج سالگی به پیش دبستانی بروند و بسته به تاریخ شناسنامه شان یک یا دو سال بعد به دبستان. پسرک من هفت ساله است و شهریور امسال از شیرخوارگاه آمنه به مرکز قدوسی منتقل شده. کودکستان شیرخوارگاه داخل مجتمع بود و بنابراین کنترل بچه ها ساده تر، که بیرونش کرده بودند به جرم پرخاشگری. ظاهرا بچه ی یکی از پرسنل را کتک زده بود آنجا. امسال باید کلاس اول می بود که دیدند قابلیت آن را ندارد و دوباره رفت پیش دبستانی. هرچند مددکار مرکز قدوسی با کلی ادعا از بی وجدانی پرسنل آمنه می نالید و به خود می بالید، پس از مدتی دیدم که پسرک دوباره خانه نشین شده... آنچه در این مدت دیده ام این است که متاسفانه این بچه ها نه گذشته دارند و نه آینده.
ماجرای اخراج مربوط به پیش از عمل چشمش بود. با کلی بحث و جدل راضیشان کردم که با مدیر مدرسه صحبت کنند به شرط اینکه سه روز در هفته همراهش بروم و با او سر کلاس پیش دبستانی بنشینم اجازه ی بازگشت به او بدهد. شنبه صبح، روز اول مدرسه اش بود و با اینکه همه چیز را هماهنگ کرده بودیم رفتم دنبالش که دیدم هنوز خوابیده است. مسئول خوابگاه که دستپاچه شده بود به سرعت بیدارش کرد و دیگری هم برایش صبحانه آماده میکرد. بچه شوکه شده بود، ساعت هفت صبح کسی ناگهان از رختخواب بیرونش کشیده بود و داشت تک تک کمدها را می گشت تا لباسی اندازه ی تن او بیابد. این بچه ها هیچ چیز شخصی ندارند حتی کفش. هر کفشی که به پایشان بخورد می پوشند و شلواری که پایشان است معلوم نیست پیش از این مال چه کسی بوده. نه نامه ی معرفی به مدرسه داشتم و نه اجازه ی خروج. قبل از شش صبح بیدار شده بودم و کلافه رسیده بودم آنجا که می دیدم تمام تغذیه ی همراهش یک تی تاپ است و با آنهمه بی نظمی که هنوز هیچ مسئولی هم سر کار نیامده بود، ساعت نه هم به مدرسه نمی رسیدیم. کسی هم نمی دانست اصلا کدام مدرسه باید برود.
چشمانش را هم که نگاه کردم دیدم انحراف برگشته... هیچکس هم نفهمیده، هیچکس نگاهش هم نکرده... حال خوبی نبود...
بالاخره کسی را پیدا کردم و از بی نظمی های گذشته و حالشان گفتم، از برق چشمان یکی از مسئولین گفتم زمانی که درباره ی رفتارهای نادرست پسرک حرف می زد و بی خیالیش در مورد اخراج پسرک، از اینکه بغضم می گیرد وقتی اینگونه بیدارش می کنند و من هم اگر جای او باشم پرخاشگر می شوم. سرپرست مجتمع بود و من نمی دانستم. کارمندان یکی یکی می آمدند و رئیس به دنبال یافتن مدرسه پسرک بود که یکیشان را صدا کرد و گفت در پرونده ی هر کدام از مسئولین این قضیه یک توبیخ می گذارد. فقط خدا می داند چقدر خوشحال شدم. دیگر خیر مهربان مجتمع نبودم و این آزادم می کرد.
ظاهرا توبیخ ها جدی بوده و حالا افراد زیادی با من سرسنگین شده اند و سعی می کنند تا حد امکان داخل خوابگاه راهم ندهند -مبادا باز هم مچ گیری کنم و هرچه می گویم سریع انجام میدهند. جدأ حس باشکوهی ست. احساس می کنم بالاخره کمی انتقام گرفته ام. هرگز تا به این حد، از منفور شدن شادمان نبوده ام.
حالا یک روز درمیان از کار و زندگی می افتم و میروم مدرسه. اگر بگویم خوش نمی گذرد دروغ گفته ام. عکس های پست قبل هم مربوط به تابلوی همان مدرسه است. این بچه ها آنقدر بانمکند که گهگاه بی اختیار توی کلاس قهقهه میزنم. بلند خندیدن هم گاهی دردسر است... پسرکم حالا تغذیه ی خوب دارد که مادرش برایش درست کرده و لازم نیست غبطه بخورد به ظرف غذای همکلاسی های دیگر پدر و مادر دار. زنگ آخر عصبی و کلافه می شود که باید زودتر از دیگران برش گردانم. فعلا او هم فقط سه روز مدرسه میرود تا کم کم آماده ی تنها رفتن شود. فقط آرزو می کنم این روند جواب دهد و پسرک حداقل آینده اش را هم از دست ندهد.
.
.

پست مرتبط: یتیم خانه - پنج

2010-01-31T15:23:00.005+03:30

.
.
آنچه در مدارس به کودکان ما می آموزند
.
.

.
.................................................

پ.ن. در کشوری که رییس جمهورش هم خیال می کند انرژی هسته ای در آشپزخانه قابل تولید است، از کودک دبستانی چه انتظاری می توان داشت؟ البته چرایی ِ طرح چنین موضوعاتی در مدارس هم قابل تأمل است.

2010-01-30T22:35:00.004+03:30

موهایم را شانه می زنم

لبهایم را گلگون می کنم

و گونه هایم را.

بیرون برف می بارد

سپید می کند،

سپید می پوشم..

بیهوده است

تو رفته ای

تو

برای همیشه رفته ای.

گذشت...

فرصت عاشقی ما هم همین بود...

2010-01-24T09:13:00.006+03:30

شعار هفته

راستش را بخواهید من زیاد آدم خوش اخلاقی نیستم و البته مهربان هم! حقیقت ماجرا این است که زیاد هم دوست ندارم خوش اخلاق و مهربان باشم و هی مدام لبخند بزنم. گاهی اوقات بدم نمی آید دعوا راه بیندازم، موبایل کسی را پرت کنم و با قفل فرمان برای راننده های پررو خط و نشان بکشم. به خاطر طبیعت خردادیم ولی گاهی خیلی برعکس می شوم. می شوم آدم هفته های قبل که رفته بود در نقش یک آدم خوب و با ملاحظه. شاید همین در کلافگیم بی تأثیر نبوده والبته تغیرات هورمونی دوره ای را هم که اضافه کنم می بینم که علت این همه معرکه گرفتنم چه بوده. اصولا خانوادگی خوب کولی بازی درمی آوریم، خب من هم ظاهرا زیادی شلوغش کرده بودم. به هر حال گذشت... به لطفِ مهربانی و پشتیبانی دوستان مجازیم خوب ِ خوبم.

ماجرا و دردسر آدم را به کشف و شهود می رساند گاهی. الهاماتی دریافت می کند که در حالت عادی از آن بی خبر بوده. یکی از جملاتی که مثل سیب نیوتن افتاد روی سرم جمله ایست که نامش را گذاشته ام "شعار هفته". هیچ نمی دانم که از کجا و چگونه سراغم آمد ولی می توان تصور کرد که در زمان الهام، صور فلکی و خلاصه کل طبیعت در شرایطی بوده اند همانند زمانی که ارشمیدس برهنه از حمام بیرون پرید و فریاد زد "اُرِکا.. اُرِکا..."، یعنی "دریافتم.. دریافتم...".

شعار هفته:

خداوند موجودی خلق کرده بنام "شوهر پولدار" و از آنجاییکه هیچ کار خدا بی حکمت نیست، به تمامی بانوان توصیه می کنم که حتما، حداقل یک عدد فراهم کنند.

2010-01-19T09:42:00.015+03:30

یتیم خانه - پنج

خواستند ببندندش به تخت که اجازه ندادم. بعد از دو ساعت و نیم کلنجار رفتن بالاخره پانسمان را کند و با لمس سرانگشتان دید که چشمانش را هنوز دارد و فهمید که نمی تواند بازشان کند و این عمل چند بار تکرار شد تا بالاخره از حال رفت و توی خواب هم مدام تشنج داشت. هرازگاهی بیدار می شد، آبمیوه می خورد، بغلش می کردم و توی سالن می چرخاندمش که هوا بخورد، دستشویی می بردمش و دوباره می خوابید. دیگر رضایت داده بود که تا بیست و چهار ساعت نبیند.

حتی اگر یک درصد می خواستم که در آینده فرزندی داشته باشم حالا دیگر امکان ندارد. برای مادر بودن باید فقط دهنده باشی، باید درد بکشی، باید مسئولیت پذیر باشی و من نیستم، هیچوقت نبوده ام.

پسرک بجز من یک حامی دیگر هم دارد، آقای سن و سال داری که کارمند بانک است و محل کار و زندگیش اطراف تهران، جایی نزدیک رودهن. جمعه آمد و سر زد و همچنین شنبه هم. شاید اگر یک نفر حال مرا درک می کرد همین آقا بود. پسرک خوابیده بود که آمد و پریشانیم را دید و فهمید، بعد از عمل هم زنگ زده بود و احوال گرفته بود گرچه هیچکدام از مسئولین بی مسئولیت بهزیستی تماس نگرفتند، انگار که همیشه مترصد اینند که کودکی را از سر باز کنند. خرج بیمارستان و همچنین دستمزد کسی که شبها پیش پسرک می ماند به عهده ی ما دو نفر بود و من که این روزها به طرز بی سابقه ای بی پول شده ام هر بار که میرفتم از بوفه ی بیمارستان آب و آبمیوه و کمپوت و هزار و یک کوفت و زهرمار دیگر بخرم و میدیدم که قیمت هایشان چقدر بالاست و رحم نمی کنند به اینهمه آدمی که اینجا گرفتار آمده اند، ناخودآگاه در دلم نفرینشان می کردم. این روزها همه را نفرین کردم گرچه این اتفاق هیچوقت دیگر نیفتاده. دلم می خواست از همه انتقام بگیرم و حالا می فهمیدم که پسرک چرا همیشه میل به تخریب دارد و دوست دارد خانه ها را خراب کند، آسفالت ها را بجود و همه را با لگد پرتاب کند.

شنبه عصر که مربی بهزیستی آمد که شیفت مرا تحویل بگیرد ماجرا را برایش گفتم و به جای همدردی گفت که چون از تو حساب نمی برده اینچنین کرده و اگر یکی از ما بود این اتفاق نمی افتاد. به او نگفتم که خبر دارم گهگاه برای آرام کردن بچه ها از کتک زدن هم مضایقه نمی کنید، نگفتم که حالم از شما به هم میخورد که این شغلتان است و در قبالش حقوق می گیرید و باز هم خودتان را خیر و نیکوکار می دانید و با منت خیال می کنید که چون کارتان نگهداری کودکان بی سرپرست است، مستحق پاداش و قدردانی هستید. نگفتم و مدام مجبور بودم تشکر کنم که روز غیر کاری آمده، گرچه اضافه کاریش از جیب من می رفت و می دانستم که این مردم ظاهر بین، بر اساس لباس و ظاهرم چه کیسه ای برایم دوخته اند به این بهانه که این خانم نان آور خانواده است...

خدا خیر بدهد حامی دیگر پسرک را که هرچه اصرار کردم مخارج بیمارستان را نصف کنیم قبول نکرد (چون هردو مبلغی را وسط گذاشته بودیم و در نهایت هزینه ها کمی کمتر از چیزی شد که خیال می کردیم و من مادر خرج بودم و حالا می خواستم مبلغی را به او بازگردانم ). مرد بیچاره تا حالا اینگونه به مسایل پسرک نگاه نکرده بود و حالا دیده که مسئولیتش انگار خیلی بیشتر از چیزی بوده که خیال می کرده، که هر دوی ما خیال می کردیم و زنگ میزند و می گوید که یک لحظه خیالش آرام نمی شود و حالا هر دو در تکاپوی معالجه پاهای پسرکیم.

عسلی را از مولوی خریدم. از بازارچه ای که در ظاهر محل فروش پرنده و خرگوش و غیره است ولی در پستوهایشان سگ و گربه معامله می کنند. در گذرگاه هایش جوی ها مملو از خون پرندگان سربریده است و اگر مشتری سگ باشی باید از کوچه های خاکی عبورت دهند تا برسی به خانه های کلنگی قدیمی، دخمه هایی که ده ها سگ کوچک و بزرگ در هم می لولند و با صاحبان معتادشان وارد معامله شوی. وارد این سگ دانی ها که می شوی، این حیوانات زبان بسته از هر طرف آویزانت می شوند که با خودت ببریشان و یا دست محبتی بر سرشان بکشی. عسلی آنجا مادر نداشت و دایه ای داشت که شیرش می داد و توله را که خواستیم بیاوریم دلتنگی کرد که گذاشتم آرام با او خداحافظی کند...

یکشنبه روز ترخیص پسرک بود و باید بازمی گشت به همان جهنمی که خانه اش بود. یکشنبه تمام عضلات بدنم درد می کردند گویی که با شیر جنگیده ام و حالا پسرک بازگشته بود جایی که همه از سر و کولمان بالا می رفتند و بچه یک لحظه آرام نداشت از بیم اینکه کسی آسیبی به چشمانش برساند. دسته گلی را که برایش برده بودم در آغوش گرفته بود که تکه تکه اش نکنند و من او را، از بیم انگشتانی که کنجکاوانه قصد وارسی چشمانش را داشتند و بچه به محض ورود به خوابگاه فراموش شد و رها شد که خودش با آن زبان الکن به جنگ برهم زنندگان آرامشش برود و در این میان اگر گلاویز هم بشوند آنوقت است که برچسب پرخاشگری و نفهمی می خورند و مثل پسرک من می بندندشان به قرص اعصاب.

اعصاب درستی ندارم این روزها، ده روز تمام است که شبها با گریه می خوابم و روزها با گریه برمیخیزم و همه هم به خاطر کارهای عقب افتاده ام سرزنشم می کنند و کسی نیست که سرم را روی شانه اش بگذارم و یک دل سیر گریه کنم. هیچ کاری برای این بچه از دستم بر نمی آید و کسی نیست که کمکم کند. خسته ام... از دوست داشتنش خسته ام، از بار این مسئولیت خسته ام و دوست ندارم که از زیرش شانه خالی کنم اما شانه هایم خسته اند. دوست دارم بروم کمی دورتر، دورتر از تمام مستی و سرخوشی اطرافیانم و کمی، فقط کمی بمیرم. سال هاست که دوست دارم بمیرم.

پست مرتبط: یتیم خانه - چهار
.

2010-01-18T10:16:00.007+03:30

یتیم خانه - چهار

شیرخوارگاه آمنه فقط میزبان کودکان تا هفت سال است، بعد از آن منتقلشان می کنند، میروند میان بچه های بزرگتر، مثل همین مرکز قدوسی که بچه های دبیرستانی هم دارد و بر اساس سن در خوابگاه های مجزا نگهداری می شوند. اینجا دیگر کسی قصد ربودن بچه ها را ندارد و بنابراین مقرراتش ساده تر است.

جمعه صبح رفتم پیش پسرک، توی خوابگاهش -جایی که بیست و یک کودک هفت تا نه ساله ی اغلب مشکل دار دیگر هم هستند و فقط یک مربی! داشتند ساک بیمارستانش را می بستند و مرا که دید از خوشحالی فریاد زد. جمعه همه چیز خوب پیش رفت، به من اعتماد کرد و گذاشت فشار خونش را بگیرند و آزمایش خون داد. برایش وسایل نقاشی گرفته بودم، روی تخت نشسته بود و کودکی می کشید، در جواب کسی که گفت حالا خانه اش را بکش گفت خانه که ندارد، در مورد پدر و مادر هم گفت بابا که ندارد ولی مامان دارد و مامان را با کله ای بزرگ نقاشی کرد، ماشین را هم گفت بیرون ساختمان گذاشته ایم و بلد نبود بکشدش...

جمعه عصر برگشتم و یکی از مربیان بهزیستی پیشش ماند تا صبح شنبه که دوباره رفته بودم. همین شنبه ی جهنمی را می گویم، همین شنبه ای که هزار بار بدتر از چیزی شد که خیال می کردم... لباس هایش را که عوض کردم جای خراش عمیق و بزرگی روی کمرش دیدم، یک لحظه تصور کردم که روی کلیه است و چقدر ترسیدم.. سفارشش را همه جا کرده بودم که چگونه با او کنار بیایند که پرخاشگری نکند و تمام مسئولین هم خدایا شکر همکاری می کردند. رفت اتاق عمل و به من قول دادند که بعد از عمل در ریکاوری می توانم کنارش باشم. امضای پدرش را می خواستند برای رضایت عمل که بهزیستی نامه ی اجازه را داده بود و مجبورم کردند که من هم زیر برگه های عمل را امضا کنم و چقدر سخت بود که صدای مسئول آنجا را پایین بیاورم که هی بلند نگوید پدرش کجاست و همه را وادار نکند که کودک بی کس و کار مرا تماشا کنند... اتاقش دوتخته بود و هم اتاقیش هم مشکل انحراف چشم داشت و البته پدر و مادر نیشابوری بسیار نازنین و مهربان. او را زودتر عمل کرده بودند و دیده بودمش که در ریکاوری بیهوش و آرام بود.

عمل پسرک که تمام شد صدایم کردند، روکش های پلاستیکی را کشیدم روی کفش هایم و رفتم تو که دیدم چشمانش را بسته اند و فریاد می زند و کسی دست هایش را گرفته که پانسمان چشم ها را باز نکند. دستهایش را به دست من دادند و پرسیدند که سابقه ی تشنج داشته که نمی دانستم و کسی هم نگفته بود به من. ظاهرا تشنج کرده بود و حالا هم مدام عضلاتش منقبض می شد و خودش را بلند می کرد و دوباره روی تخت می کوبید و دست هایش وحشی و آسیمه سر توی هوا با دست هایم می جنگید. حالم آنقدر خراب شد که گفتند بیرون بروم. خانم شیک و پیکی که یک ساعت قبل بچه را آورده بود اتاق عمل حالا گریان و به هم ریخته با موهای پریشان کف اتاق ریکاوری، نزدیک در، "سر راه" ولو شده بود و زار می زد. حالا دیگر هردو بی کس و تنها بودیم، حالا دیگر هردو سر راهی بودیم...

باید بلند می شدم، باید قوی می شدم چرا که در آن همهمه که پسرک خیال می کرد چشمهایش را درآورده اند و کور شده، صدای آشنای مرا می خواست. این موجود بیست کیلویی آنقدر قوی شده بود که من به تنهایی از پسش بر نمی آمدم. گاهی دو نفر و گاهی هم سه نفری نگهش می داشتیم که فریاد می زد خدا... خدا... و دستانش را تا جایی که می توانست بالا می برد و می گفت خدایا من چه کرده ام که مرا عذاب می دهی. زبانم نچرخید که بگویم مادر، اگر خدایی داشتی حالا اینجا، اینگونه نبودی. زبانم نچرخید که بگویم که من هم سال هاست مثل تو در حاشیه رها شده ام و نگفتم که ما فراموش شدگانیم، جایی در حاشیه ی چیزی که زندگی می نامندش پرت افتاده ایم و صدایمان هم به گوش آن کسی که خدایش می نامی نمیرسد. نگفتم چون آخرین امید هردومان را می کشتم.. نگفتم چون همه، "پیرمرد خنزرپنزری" بوف کوریم... برعکس ِ کودکان دیگر که مادرشان را صدا می کنند فقط یک بار فریاد زد مامان و بعد دیگر فقط خدا بود، همانی که یادش داده اند پناهگاهش باشد...

توی بخش هم اوضاع همین بود و دریغ از یک آرامبخش. دهانش در حالت باز مانده قفل می شد و تمام عضلات بدنش منقبض می شد و فریادش در گلو می ماند و نفسش بند می آمد و بدنش را بلند می کرد و می کوبید روی تخت و من که شاهد زجر کشیدنش بودم باید دستانش را می گرفتم و خودم را می انداختم روی بدنش که پاهایش در هوا تاب می خورد و می خورد توی سر و کمرم و بعد یا می خواست دست خودش را گاز بگیرد یا مرا. خدا خیر بدهد پدر و مادر هم اتاقی بیمارستانمان را که کودکشان آرام خوابیده بود و به من کمک می کردند. دونفری گرفته بودندش که با کف پا محکم کوبید توی سینه ام و نیم متری به عقب پرت شدم؛ طرد شده بودم، پرت شده بودم، تنبیه شده بودم به خاطر جرمی نامعلوم، به خاطر جرم زندگی. یک لحظه ایستادم و دیدمش که طرد شده، پرت شده بیرون از دنیای آدمیزادی، تنبیه شده به جرم موجودیتش و چه دردی داشته اینهمه سال، هزار هزار هزار بار بدتر از درد قفسه ی سینه ی من. به او گفتم که بیا باهم فریاد بزنیم و من زار میزدم و او جیغ می کشید و رویش که خم شده بودم که نگهش دارم ندیده بودم که خیلی ها آمده اند و دیده اند و گریه کرده اند و رفته اند.

ادامه دارد...

پست مرتبط: یتیم خانه - سه

.......................................

پ.ن. ممنون از دوستانی که به یاد من و پسرک بوده اند. همه چیز را می نویسم شاید سبک شوم. کسی را ندارم که درد اینهمه را با او در میان بگذارم. اینجا ولی پناهگاه من است، اینجا آرامم می کند.

2010-01-16T21:00:00.006+03:30

یتیم خانه - سه

رها شده،

رها شده چون لاشه ای بر آب...

پست مرتبط: یتیم خانه - دو

2010-01-14T09:02:00.005+03:30

ظاهرا دیشب برنامه ی تشییع دکتر علیمحمدی تغییر کرد و قرار شد که از درب منزل ایشان باشد. من اشتباها رفتم دانشکده ی فیزیک و چون دیگر دیر شده بود برگشتم (اصولا زیاد حسنی می شوم). استنباط من این است که این تغییر از بیم شلوغ شدن امیرآباد بوده (دانشکده ی فیزیک دانشگاه تهران در انتهای خیابان امیرآباد واقع شده).

نمی دانم دیگر به چه زبانی باید بگویند که دکتر علیمحمدی دانشمند هسته ای نبوده!

2010-01-13T10:45:00.008+03:30

یتیم خانه - دو

پنج-شش ساله است که میبینی اش. با پوست سبزه و کله ی کمی نافرم. کلاه را تا روی گوش هایش پایین کشیده و با دهان نیمه باز از مسیر ناموازی دیدگان نگاهت می کند. مثل بقیه ی بچه های هم سن و سالش چابک نیست و خیلی زود می فهمی که خوب نمی تواند بدود، مشکلی که بعد از تولد با یک سری نرمش های خانگی قابل حل بوده.

بعد از اولین دیدار می فهمی که کار از کار گذشته است و دیگر ندیدنش ممکن نیست. گیرم که خواسته باشی فقط حامی مالی شوی... نه، دیگر ندیدنش، دوست نداشتنش و تماشا نکردن عکسش ممکن نیست. اندام نحیفش را که در آغوش می کشی، سرش را که می بوسی، دست های کوچکش را که در دست می فشاری میفهمی که چقدر در نظرت زیباست و مثل دیوار بر سرت آوار می شود تصور طرد شدن و دور انداخته شدن این موجودیت معصوم. درست حرف نمی زند و گهگاه در جواب سؤال هایت مبهوت نگاهت می کند و نگاه می کنی مسیر چشمان ناموازیش را و از پس آن نگاه، ویرانی و تباهی سرنوشتش را می بینی که با او زاده شده، در وجودش رشد کرده و به بار نشسته.... شوربختی را گریزی نیست...

دیدارها و خنده ها و بازی ها همیشه منتهی می شود به بازگرداندنش به بخش، جایی که با دو-سه در از تو جدا شده و با شانه های افتاده و کمر خم شده از پشت درهای شیشه ای رفتنش را، سربرگرداندن و دست تکان دادنش را تماشا می کنی تا از آخرین درگاه هم رد شود و برود و گم شود دوباره در میان ده ها کودک آسیمه سر دیگر که در هم می لولند و می لولند و می لولند و این، واقعیت زندگی اوست. کم کم عادت می کنی که برگردی توی ماشین، در حال گریه بروی کمی دورتر از محوطه ی شیرخوارگاه جایی پارک کنی، کیفت را بگردی برای چند نخ سیگار و هی دود کنی و دود کنی تا برسی خانه و بغض آلود فقط بنشینی جلوی تلویزیون.

"دلم نمی سوزد برای این پسر، دوست داشتنش آزارم می دهد."

حالا اگر پسربچه ها را هم دوست نداشته ای، عاشقشان می شوی. بعد ِ گذشت یکسال بالندگیش را میبینی و شانه هایش را که پهن تر و پهن تر می شوند و با خودت خیال می کنی که کسی روزی، جایی عاشق این مرد چهار شانه خواهد شد و باز خیالت میرود به هزار سال دورتر که مرد کوچکت بزرگ شده و شانه هایش پناهگاه دلتنگی ات...

"تن نحیف و رنگ پریده ات را جمعه باید ببرم بیمارستان، شنبه قرار است چشمان زیبایت را به قاعده کنند، حالا گیرم که هیچ چیز زندگیت به قاعده نبوده، درست نبوده، راست نبوده...

این چند کیلو گوشت و پوست و استخوان شنبه قرار است بیهوش بیفتد روی دستم و مادرش نیست و پدرش هم، خدا را اما نمی دانم."

پست مرتبط: یتیم خانه - یک

..................................

پ.ن. فردا مراسم تشییع پیکر دکتر علیمحمدی از مقابل دانشکده ی فیزیک است. هشت صبح، میروم. این هم یک فایل صوتی که گوشه هایی از صحبت های ایشان در جلسه ی معروف هفته ی پیش است. این مطلب را هم بخوانید بد نیست.

2010-01-12T12:51:00.005+03:30

به طرز فجیعی شوکه شده ام. دکتر مسعود علیمحمدی استاد الکترومغناطیس یک و دو و همچنین استاد کوانتوم یک و دو ام بود. گرچه ظاهر و شخصیتش با دیگر اساتید فرق داشت و بچه ها از نظر شخصیتی دوستش نداشتند اما کلاس هایش عالی بود. خوب درس می داد، خوب امتحان می گرفت و در نمره دادن منصف و منطقی بود. حدود ده-دوازده سال پیش، جوان بود و باهوش. حالا ترور شده، مرده!

عجیب تر این است که در آن دوران ارتباط خوبی با رؤسای دانشگاه داشت و اگر راستی نبود، چپی هم نبود. اصلا به نظر نمیرسد که این یک ترور سیاسی بوده باشد.

از این قضیه بوهای خوبی به مشام نمی رسد.... بیشتر به نظر میرسد کار یکی از دانشجوها و یا بستگان و آشناهای دکتر باشد تا توطئه ی امریکا و رژیم صهیونیستی!

بعدتر نوشت: ضمنا تا جایی که به رشته ی تحصیلی من مربوط میشود، دکتر علیمحمدی فارغ التحصیل فیزیک نظری (گرایش ذرات بنیادی) بود و تا جایی که می دانم طبق گفته ی تابناک، دانشمند هسته ای نبود!

.....................................................

پ.ن. مطلب دیگر امروز: یتیم خانه - یک

2010-01-12T10:15:00.012+03:30

یتیم خانه - یک

یتیمی و بی کسی درد بدی ست. تا حالا به کف قفس پرنده ها نگاه کرده ای؟ فضله هایی را که بی هوا و بی نظم و دلبخواه ریخته شده اند کف قفس دیده ای؟ یتیم خانه هم یک چنین جایی ست، پاره های طرد شده ی تن جامعه ی بیمار و پر درد، مثل فضله ی پرنده ها رها شده اند آنجا و در کثافت دنیایی ِ آن فضا روی هم تلنبار شده اند.

اولین یتیم خانه ای که رفتم شیرخوارگاه آمنه بود. ظاهر قشنگ و مرتبی دارد، جای خوب و شناخته شده ای هم هست. مردم زیاد آنجا میروند و کمک می کنند و در قبال آن وجدانشان را آسوده. آنجا یا باید کمک نقدی داشته باشی یا "داوطلب" باشی که حدود دو-سه بار در هفته روپوش سپید بپوشی بروی در بخش های سیاه به بچه ها برسی و یا "حامی" یک یا چند کودک شوی که در آن صورت حق ورود به بخش را نداری.

"حامی" که میشوی، باید ماهانه مبلغ پانزده هزار تومان -حدود پانزده دلار و یا ده یورو!!- واریز کنی به حساب کودک که پس انداز می شود برایش تا بزرگ شود. همچنین می توانی سر بزنی و با خودش ملاقات داشته باشی، برایش اسباب بازی و خوراکی ببری و شوربختیش را از نزدیک نظاره کنی. اغلب آنجا میروند تا کار خیری کرده باشند و آسوده و خوشحال بیرون بیایند، اما اگر به این ملاقات های حضوری تن دهی دیگر کارت تمام است، کار دلت تمام است و کار وجدانت هم. دیگر نه تنها احساس نمیکنی که کار خوبی کرده ای بلکه هر روز دلگرفته تر، از موجودیت خودت و اطرافت حالت به هم می خورد و هر بار که میروی و می آیی انگار بدهکارتر شده ای. گهگاه کسانی را آنجا میبینی که تحسینت میکنند و دعای خیر را بدرقه ی راهت، که بغض میکنی و در خودت فرو میروی و شرمگین میشوی و سعی میکنی توی خودت قایم شوی.

پیش آمده بخواهی گندکاری های بستگانت را رفع و رجوع کنی؟ احساس خوبی داری آن وقت؟ نه... فقط احساس وظیفه میکنی، انگار که اگر این کار را نکنی خطا کرده ای. داستان حمایت از پرنده های زندانی در قفس یتیم خانه ها هم یک چنین چیزی ست. جایی گندی بالا آمده و باید جمعش کرد، همین.

2010-01-11T09:08:00.004+03:30

محمد دل گله ها از من خواسته که این مطلب را نشر کنم!

شنبه 20 دی ماه 88

سایت whopopular.com مدتی است نظرسنجی محبوب ترین رهبرهای سیاسی دنیا رو در سایت قرار داده.میرحسین موسوی با 28 هزار رای، در مکان چهارم قرار داره. خا.منه ای هم با 3 هزار رای در مکان هجدهم قرار داره!

صبح یکشنبه 21 دی ماه 88

به نظر می رسه نظر سنجی لو رفته!!! یعنی ایرانی ها از وجود این نظر سنجی با خبر شدن و این یعنی ....Ramachandran با 38 هزار رای (که فقط حدود 60 رای آن یکشنبه، داده شده است و باقی آرا در روزهای قبل و به عبارتی به مرور زمان!!) در مکان اول قرار دارد

صبح یکشنبه 21 دی ماه 88

"بچه ها، فقط 25 هزار تا رای از موسوی عقبیم!! بجنبین، باید آبرو داری کنیم..."در این روز، 5 هزار رای به خا.منه ای داده شد و او به رتبه هفتم صعود کرد. ولی این 5 هزار رای، در مقابل 22 هزار رایی که در این روز به میرحسین داده شد کارساز نبود و میرحسین موسوی با 51 هزار رای در صدر محبوب ترین رهبران سیاسی دنیا قرار گرفت!

شب یکشنبه 21 دی ماه 88

"حاجی نمی رسیم، بگو فیل ترش کنن..."هنوز ساعاتی به پایان بیست یکمین روز از دی ماه 88 مانده بود که سایت whopopular.com فیل تر شد.

2010-01-09T16:56:00.002+03:30

پدر تنبلی بسوزه...!

2010-01-06T17:51:00.009+03:30

واجبی

علت شهادت: خودکشی با داروی نظافت

..........................................

پ.ن.1. مرتضوي متهم اصلي كهريزك شناخته شد.

پ.ن.2. واجبی (نوره) ماده‌ای است که برای دفع موهای زاید بدن استفاده می‌شود. این ماده از ترکیب آهک و زرنیخ تشکیل شده‌است. (ویکی پدیا)

پ.ن.3. هه هه!

2010-01-04T09:08:00.008+03:30

خدای مکار
.
.

تا حالا امتحان کرده ای، وقتی چیز نابجایی از خدا می خواهی، در کمال خونسردی -بدون آنکه بفهمی- حواله ات می کند به شیطان!

بعد که خوب به مراد دلت رسیدی، سرخوش و ذوق زده برمیگردی شکر خدا کنی، که می بینی با سیخ داغ منتظرت ایستاده!

...خدای مکار.

2010-01-03T11:02:00.008+03:30

دردهای ما نهفتنی ست

دردهای ما نگفتنی ست

2009-12-31T11:02:00.010+03:30

مخملباف

.
.

هر چه فکر می کنم به خاطر نمی آورم که کِی و کجا به محسن مخملباف رای داده ام که سخنگوی جنبش سبز شود!
کسی نیست بگوید مگر تمامی این اعتراضات جز به علت نادیده گرفتن رای مردم بود، مگر تمام کسانی که از جسم و جان و روح خویش مایه گذاشتند به دنبال چیزی جز احقاق حق انتخاب خود بودند؟
شاید بهتر باشد کمتر هجان زده شویم و خوب ببینیم که امثال مخملباف علیرغم تغییر فاحش ظاهرشان، هنوز هم سبک و سیاق تفکر مردود سی-چهل سال پیش را دنبال می کنند. سی سال پیش هم انقلابیون نبودند که قانون اساسی را نوشتند و مبارزان حقیقی جنبش انقلابی نبودند که در مسند امور قرار گرفتند. حالا اگر کمی بدبین (شاید هم واقع بین) باشیم می شود خیال کنیم آنهایی که از قافله ی سکانداری انقلاب سی سال پیش جا مانده اند، امروز و این جنبش را دیگر نمی خواهند که از دست بدهند.

.
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
.
محسن مخملباف، (زاده ۸ خرداد ۱۳۳۶ در تهران)، نویسنده و کارگردان ایرانی است.

مخملباف پیش از انقلاب ۱۳۵۷ بیش از چهار سال به علت فعالیت‌های سیاسی در زندان بوده‌است. او عضو سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی بود. پس از انقلاب آزاد می‌شود و به فعالیت‌های فرهنگی روی می‌آورد. مخملباف در حال حاضر به همراه همسرش، مرضیه مشکینی (همسر سابق وی فاطمه مشکینی خواهر مرضیه بر اثر آتش سوزی در گذشت)، و فرزندانش، سمیرا، حنا مخملباف و میثم مخملباف، خارج از ایران زندگی می‌کند. محسن مخملباف در جنوب شهر تهران به دنیا آمد و به دلیل فقر خانوادگی از هشت تا هفده سالگی در سیزده شغل مختلف شاگردی و کارگری کرد تا مخارج خود و مادرش را تامین کند. او از سن پانزده سالگی در گروهی چریکی که خود تشکیل داده بود، به فعالیت سیاسی و مخفی پرداخت. در سن هفده سالگی در جریان عملیات خلع سلاح یک پلیس تیر خورد و دستگیر شد مجموعا مخملباف قبل ازانقلاب سال۱۳۵۷ بیش از چهار سال به علت فعالیت‌های سیاسی در زندان بوده‌است. او عضو سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی بود.مخملباف بعد از انقلاب با شروع فعالیت حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی در این سازمان مشغول به کار شد اولین فیلم او توبه نصوح نام داشت...

..........................................
.
پ.ن. در مورد پست قبل، برخی دوستان نظراتی داده اند که از منظر خود پاسخی برایشان نوشته ام. شاید با مطالعه ی آنها بتوان برداشت بهتری پیدا کرد از آنچه که می خواستم در پست قبل بگویم.

2009-12-30T09:33:00.005+03:30

باور کنید، باور کنید، باور کنید ارزش جان یک انسان بسیار بالاتر از ارزش تمام اقلیم ها، آرمان ها، هدف ها و آرزوهاست. ای کاش این مردم سالها زیر پرچم امام حسین سینه نمی زدند؛ ای کاش سر هر کوچه نام شهیدی نبود و ای کاش که انتفاضه را مقدس نمی کردند. کسی از دلهای سوخته و اشکهای ریخته و چشمان خیره به راه دیگران خبر ندارد...

شرایط امروز جامعه را دوست ندارم. کسی از لحظه های واپسین مرگ کسی خبر ندارد...

2009-12-29T09:23:00.003+03:30

.
.
از این به بعد، اگر خدا بخواهد آدرس وبلاگ را تغییر می دهم. مطالب جدید را در fasaaneh1.blogspot.com خواهم نوشت.
.
.

2009-12-28T10:44:00.002+03:30

.
.
ظاهرا فیل تر شدم! انتظارش را نداشتم چون این اواخر اینجا بیشتر شرح شیدایی می نوشتم.
یکبار در یکی از کلاس های دروس عمومی، با استاد روحانی کلاس که به دستاوردهای انقلاب و جنگ می بالید وارد بحث شده بودم، که هی می گویید "مشت محکمی به دهان امریکا زدیم" چه مشتی؟ خوب که نگاه کنیم میبینیم خودمان بد جوری مشت خورده ایم. مگر به کجا رسیده ایم؟
بیشتر از اینکه از فیل تر شدن وبلاگم ناراحت شوم، از اینهمه دستپاچگی آقایان شاد شدم که بعد از اینهمه مشتی که در این چند ماه خورده اند، حالا دست به دامن هجمه ی فیل ترینگ شده اند، آنهم در این ایام.
این یک حمله نیست، این سپر دفاعی سیستمی ضعیف، زخم خورده و بی دفاع است و همین، ما را خوشحال تر می کند.
.
.

2009-12-23T12:43:00.003+03:30

بدون شرح!

اگر دشمن فشار بیاورد حادثه ی عاشورا را تکرار می کنیم.

2009-12-20T15:38:00.003+03:30

هیچوقت خیال نمی کردم از شنیدن خبر فوت یک روحانی دلگرفته شوم، اینبار اما انگار فرق می کند.

در بخشی از پیام احمد منتظری آمده: "زندگی او همه به تعلیم و تحقیق و تلاش برای عملی ساختن حقایقی که یافته بود، گذشت. مرگ او نیز بی شک جانها و دلها را بیدار، و یاد او برای همیشه خاطره معطر انسان علوی(ع) و حسینی (ع) را تداعی خواهی کرد."

به نظر میرسد که ایشان مرگ پربرکتی هم دارند، آنهم در این احوال ملتهب جامعه ی امروز ما.

ساعتي پس از انتشار خبر درگذشت آيت الله العظمی حسينعلي منتظري مرجع بلند پايه شيعه،اعضاي انجمن اسلامي دانشگاه تهران اقدام به مراسم قرآن خواني و پخش خرما در مسجد اين دانشگاه كردند.

به گزارش جرس،مراسم قرآن خواني كه از حدود ساعت 10:30 دقيقه صبح آغاز شده همچنان ادامه دارد و لحظه به لحظه به تعداد دانشجويان عزادار افزوده مي شود.
برخي شنيده ها حكايت از اين دارد كه گروه وسيعي از دانشجويان دانشگاه تهران با هدف برگزاري مراسم عزاي آيت الله منتظري قصد تعطيلي كلاس هاي درس خود را دارند...
.
.

2009-12-20T09:15:00.005+03:30

ما سبز لجنی را دوست تر داریم!

حالا که این سبزی نوشکفته را به سخره گرفته اند و سبز لجنی می خوانندش، یاد بچگی ام می افتم و خاله که امریکا بود و بعد از انقلاب آمده بود ایران که بجنگد و بمب و موشک بخورد... چند سال بعد تعریف می کرد که آنجا برای بازی بچه ها لجن های مصنوعی بوده که وقتی کودک کف دستش آنرا تکان می داده، کرم و قورباغه و مارمولک و کژدم و خلاصه کلی موجودات چندش آور از آن سر بلند می کرده اند. چقدر در عالم کودکی این صحنه را تجسم کرده بودم و حالا...

جز در سال هفتاد و هشت و حمله به کوی، گویی همیشه چیزی بوده که خوی وحشی و تفکر کثیف و عقب مانده ی دولتمردان این مملکت را پوشیده نگاه دارد و گویی، هرچه میکردند، در پستوی بوگرفته ی حکومتشان بود و به نوعی، همیشه ظاهر امور را تا حدی متعادل تر و منطقی جلوه می دادند و حالا به برکت همین سبز به قول خودشان لجنی، چه کژدم ها که سر برنیاورده اند، چه پرده ها که برنیفتاده، چه پلیدی ها که عریان نشده و چه سخنان باور نکردنی که بر زبان ها نرفته است.

بله، به قول بنیانگذار جمهوری اسلامی، درخت انقلاب خون می خواهد. خون خورد و به بار نشست و میوه اش ظلم و دروغ و تهمت و قتل و تجاوز شد و، در این دوزخی که به سر میبریم، با اینهمه اژدها و افعی و کژدمی که مترصد جویدن خرخره ی ملت ایستاده اند، خدا به دادمان برسد.

گفتم درون پرده بسی فتنه می رود

گفت آنزمان که پرده برافتد چه ها کنند

...........................................

پ.ن. ممنون از دوستانی که با ایمیل، کامنت و یا تلفن به یاد من بودند. هستم، و فقط کمی درگیر بودم.

2009-12-10T11:31:00.006+03:30

.
.
نازک تر از برگ شقایق و سبک تر از عطر جوانه به نظرم آمدی
کوهوار به تماشایت ایستادم که دیدم
سنگینی و پر اضطراب، مثل زمین.
ناچار،
زمینگیر تو بودم.
.

.
.

2009-12-08T22:27:00.003+03:30

آه،

جرونیمو آکوستا!

2009-12-07T18:39:00.004+03:30

.

.

شعار جالبی که امروز شنیدم:

ما بچه های جنگیم

بجنگ تا بجنگیم

.

.

2009-12-05T12:42:00.003+03:30

قابل درک است که اسکندر کبیر -با تمام موفقیتهای دوران جوانی اش، با همه ی برتری ارتشی که تربیت کرده بود، با تمامی شوقی که برای تغییر جهان در خود حس می کرد- شاید در هلسپونت متوقف شده و اصلا از آن نگذشته باشد، ولی نه به خاطر ترس، نه به خاطر تردید، نه به خاطر سستی اراده، بلکه به خاطر پاهایی خسته.

2009-12-02T14:53:00.008+03:30

.

بگذاریم مردم نفس بکشند

.

محبت زیادی هم گاهی گند میزند به روزگار آدم و هر چقدر هم که به خودت رسیده باشی سر تا پایت را در چشم بر هم زدنی قهوه ای میکند.

تصمیم گرفته بودم امروز برای خودم باشم، دوربینم را بردارم، بی خیال تنهایی عسلی شوم و خیلی زیاد و طولانی رانندگی کنم تا به جایی برسم که خودم باشم و تنهایی و عکاسی. حالا تو هی زنگ بزن، میبینیم میتوانم بعد از سیر و سیاحتم بیایم و سر راه تورا هم برسانم خانه ات از آن ناکجا آبادی که کار میکنی. حالا هی گیر بده که زودتر بیا و نهار پیش ما باش و هی محبت و لطف کن و آنقدر به نظر خودت برایم کلاس بگذار که خفه شوم و گوشی را قطع کنم که مبادا دوباره آن روی سگی ام بالا بیاید و بگویم الاغ، کمی بفهم که وقتی می گویم می خواهم تنها باشم یعنی اینکه نه حوصله ی تورا دارم و نه آن شوهر مزخرفت را و نه هیچ کس دیگر.

یاد مراسم عروسی یکی از دوستانم افتادم که با somi پنج ساعت رانندگی کرده بودیم تا برسیم به شهرشان و بعد از ظهر مراسم شروع می شد و ما پیش از آن رفته بودیم هتل. چه کردند با ما خانواده ی عروس که چرا هتل گرفته ایم و خانه ی آنها نرفته ایم که نه خودشان را می شناختیم و نه هزار و یک میهمان دیگرشان را. حالا به جای خندیدن و کف زدن و رقصیدن در جشن، مانده بودیم که چطور حالیشان کنیم که ما دوستتان داریم و برایتان احترام قائلیم، اما از راه رسیده بودیم و باید دوش می گرفتیم و تمام اتاق هتل پر بوده از شلختگی لوازم آرایش و لباس زیرهای ما. مثل دزدها یا آنها که خطای بزرگی انجام داده اند، تمام مدت جشن سعی می کردیم که چشممان به چشم هیچ کس نیفتد و فکمان را پیاده کردند با آنهمه تعارفشان و جواب هایی که باید به همه می دادیم. من هم که اشکم زود سرازیر می شود چه کشیدم آن شب که گریه نکنم از هجوم آنهمه اعتراض و تعارف و محبت خفه کننده. همه ی اینها هم به جای تشکرشان بود بابت اینکه به هر حال وقت و انرژی گذاشته بودیم و هزینه کرده بودیم تا برسیم به آن مراسم.

حالا دیگر امروزم را با کلافگی تلفن های پی در پی و تعارفات مسخره از دست دادم، ولی یادمان باشد بد نیست کمی هم خودمان را جای دیگران بگذاریم. وقتی کسی با ما تماس نمیگیرد اگر واقعا ناراحتیم به او زنگ نزنیم و اگر می زنیم، خاطرش را با گله و اعتراض مکدر نکنیم. وقتی جایی تلفن می زنیم و جواب نمی دهد لابد یا نیست یا به هر حال شرایط یا حوصله ی حرف زدن ندارد؛ پس تلفن را نگذاریم جلویمان و یک در میان شماره ی خانه و موبایلش را بگیریم و این کار را هر سه دقیقه یکبار تکرار کنیم. یادمان باشد فردا که بالاخره تلفنش را جواب داد هی گیر ندهیم که بیست و پنج بار به تو زنگ زده ام و تو چرا با من تماس نگرفته ای. اوووووووف...
.
.

2009-12-01T11:47:00.008+03:30

فاضلاب هسته ای یا هسته ی فاضلابی

پی ریزی طرح نیروگاه بوشهر مربوط به پیش از انقلاب است. در آن زمان قرار بود بیست و پنج نیروگاه هسته ای با طرح و کمک کشورهای اروپایی از جمله فرانسه ساخته شود که نیروگاه بوشهر یکی از آنهاست. هر چند در آن دوران هم باند بازی و بی برنامگی که گویی در خون ما ایرانیان است باعث شد که عده ای ساواکی غیر متخصص و بعضا دیپلمه را برای کارآموزی به اروپا بفرستند. این افراد حتی زبان خارجی را هم بلد نبودند و اروپاییان هم از خدا خواسته برایشان اول کلاس زبان گذاشتند و زمان سپری شد و هنگامه ی انقلاب رسید.

بعد از انقلاب به کوشش سربازان گمنام جو زده ی امام زمان، شاغل در جهاد سازندگی، تاسیسات مربوط به ساختمان نیروگاه بوشهر به مصارف نامرتبط دیگر رسید تا آنجا که لوله های مخصوص به اصطلاح دودکش رآکتور را برای انتقال فاضلاب بکار بردند. پس از آن که بالاخره سیستم کمی از دست "پابرهنه ها" آزاد شد و آقایان دیدند که نیروگاه می خواهند، زمام امور را به دست روسها سپردند و آنها هم که هیچ استانداردشان با استانداردهای دنیا همخوانی ندارد زمان بسیار زیادی را به تغیر ساختار اساسی نیروگاه اختصاص دادند و سیستم ناتمام و بی اصالتی را تحویل دادند که امروز مایه ی فخر و مباهات و البته ابزار استراتژیک آقایان و خانم رجبی شده.

حالا هم با لجبازی کودکانه برای خالی نبودن عریضه دور میزی می نشینند و برای رو کم کنی هم که شده مثل خیرات شب جمعه ی میوه فروشها دستور احداث ده مرکز غنی سازی جدید را می دهند که البته بعید هم نیست که این بار لوله های فاضلاب را برای ساخت تاسیسات این مراکز بکار ببرند.

2009-11-30T10:47:00.005+03:30

پیش نوشت: ظاهرا این قضیه مربوط به سال هشتاد و شش میشه، ولی خب من تازه دیدم. شما هم اگه ندیدید ببینید!

تله تکست سیمای جمهوری اسلامی ایران در اقدامی بی سابقه اقدام به انتشار یک لطیفه نمود که در نوع خود در تاریخ این رسانه بی نظیر است.

2009-11-29T10:09:00.006+03:30

زندگی سگی

سگها نه چیزی را کشف می کنند، نه اختراع. نه کارخانه ی تولید اتومبیل میسازند و نه ماهواره به هوا می فرستند. نه فرق ستاره و سیاره را می دانند، نه به فکر فتح مریخند.

هیچوقت اما مثل آدمها رذل نمی شوند.

. . . . . . . . . . . . . . . . . چقدر دوست دارم سگی زندگی کنم.

2009-11-26T22:01:00.008+03:30

استاد هنگامه اخوان، بانوی قهرمان

خیلی ها استاد و معلمند، پزشکند، مهندسند، خیلی ها نقاشند، عکاسند، نوازنده اند یا خواننده؛ تعداد کمی اما، قهرمانند.

بزرگ بانوی آواز ایران، هنگامه اخوان و گروه نوازندگانش قهرمان شدند امشب، که در پایان کنسرت کوک سازها را تغیر دادند تا قطعه ای اضافه بر آنچه در بروشور برنامه ذکر شده بود اجرا کنند.

هنگامه اخوان علاوه بر استادیش قهرمان شد زمانی که خواند:

از خون جوانان وطن لاله دمیده

وز قامت سرو قدشان سرو خمیده

2009-11-25T10:21:00.004+03:30

زنگ زد، گفت یادته من بچه بودم تو هم نوجوون، تکنوازی سه تار داریوش طلایی رو گوش میدادی و به بیات اصفهانش که میرسید می گفتی گوش کن، گوش کن، چقدر قشنگه... بعد پشت تلفن "سبز در سبز" رو برام زد. آخرین قطعه ی اصفهان اون نوار.

خوبه که تلفن ها تصویری نیستند، خوبه که صدامون رو میتونیم عوض کنیم، صاف و صوف کنیم. خوبه که اشکامو نمیدید...

2009-11-18T22:08:00.003+03:30

حق رای زنان از نظر مدرس

از اول عمرم تا بحال برایم بسیار مهالک در بر و بحر اتفاق افتاده و هیچکدام به بدنم لرزه درنیامده بود* ، آخر ما هر چه تامل می کنیم می بینیم خداوند قابلیت در زن ها قرار نداده ست که لیاقت انتخاب کردن را داشته باشند ، اینها از آن زمره ند که عقول شان استعداد ندارد و در حقیقت تحت قیومیت قرار دارند ، چطور ممکن است به اینها حق انتخاب کردن داده شود”

*در ارتباط با پیشنهاد چند تن از نمایندگان مترقی مجلس دایر بر منظور کردن حق رای برای زنان در قانون اساسی مشروطیت / جلسه یازدهم شعبان سال قمری 1329
.

2009-11-18T10:38:00.001+03:30

تنها صداست که می ماند

" پخش آهنگ‌هاي برخي از خوانندگان و نيز برخي ترانه‌ها به خاطر آنچه كه پاره‌اي از دلايل نامبرده مي‌شود در راديو ممنوع‌ اعلام شده است .
به گزارش ايلنا، در اين فهرست برخي خوانندگان به طور كلي از اينكه صدايشان در راديو پخش شود محروم شده‌اند و نيز پخش برخي از آهنگ‌ها و ترانه‌هاي تعدادي از خوانندگان نيز ممنوع شده است.
در اين فهرست نام افرادي چون شاهين آرين، فريدون آسرايي، عليرضا افتخاري، مجيد اخشابي، عليرضا افشار، محمد اصفهاني، اسماعيل‌زاده، شهرام اميري، احسان خواجه‌اميري، پاك‌نيا، محمد خواجه‌اميري، مسعود خادم، حسين زمان، كوروس سرهنگ‌زاده، ناصرعبدالهي، عليرضا عصار، فتحعلي اويسي، گلشن، علي لهراسبي، محمد نوري، كامبير افضلي و ..... به چشم مي‌خورد.

اين در حالي است كه بنا بر اظهارنظر قرباني مدير روابط عمومي مركز موسيقي سازمان صدا و سيما،‌ كيومرث طهماسبي مدير اين مركز هيچ خبري راجع به موسيقي نمي‌دهند و ضمنا دوست ندارند با هيچ خبرنگاري صحبت كنند."
.

ماهواره کنسرت گوگوش رو تو دبی تبلیغ میکنه و از خودم میپرسم اگه ایران هم آزاد بشه و گوگوش بتونه یه روزی تو ایران کنسرت داشته باشه چه خبر میشه، چقدر مردم شاد میشن... بعد فکر میکنم که مردم ما با چه بهانه های ساده ای میتونن خوشحال باشن و نیستن.

جایی که علیرضا افتخاری رو با اونهمه برنامه که برای رمضان هاشون اجرا کرد، طاغوتی میکنن و ممنوع الصدا، تصور کن که اگر روزی برسه که پخش صدای رحیم پور ازغدی و فلان آخوند و بیسار مزدور حکومت فاشیستی ممنوع بشه، چه بهشتی میشه اینجا.

فقط تصور کن...

2009-11-16T09:13:00.007+03:30

وقتی که با آدمای تپل بالای صد کیلو مراوده میکنی، مراقب باش هی تو دلت نگی چه بانمکه، چه شیرینه. وقتی که راه میره و طبقه طبقه گوشتاش با هر قدم برداشتن بالا پایین میشن، مراقب باش خوشت نیاد و به دلت نشینه.

چون اونوقته که مثل من ظرف دو ماه شش کیلو چاق میشی!

وقتی سرماخوردی و فشار خونت رسیده به زیر صفر، مراقب باش یک هفته ی تموم بجای آب هی آبمیوه نخوری و وقتی استرس داری هم هی نشینی نودلز و آیس پک بخوری با این توجیه که شیرینی و خوراکی های رشته ای حال آدم رو بهتر می کنه و تو بیمارستان های روانی هم این دو قلم رو زیاد به خورد مریضها میدن.

چون اونوقته که مثل من ظرف یک هفته دو کیلو چاق میشی!